Weet jij, weten jullie al wat je gaat doen met Kerst? Die vraag kwam al een paar keer langs tijdens de gespekjes met fellow TA walkers. Voor Vicky was het duidelijk. Die zou tot vlak voor kerst met ons optrekken en dan vanuit Queenstown het vliegtuig nemen om kerst te vieren met haar familie in Wellington (op het Noordereiland) om daarna de TA weer op te pakken. Voor ons TA walkers gaat de vraag wat je gaat doen niet alleen over al dan niet kerst vieren maar ook over logistiek. Accomodaties in Queenstown en omgeving zitten bomvol rond kerst en met kerst kun je geen boodschappen doen en bovendien is alles in Queesntown duur. Tom opperde om samen een kerstmaal te doen in plaats van het gebruikelijke ieder kookt zijn eigen maaltje. Toen ontstond het idee om kerst te vieren in een van de hutten op de trail. Het werd Roses hut. Eigenlijk een beetje te ver om met een extra zware rugzak in een dag te doen. Geen van ons was voor 18 uur in de hut en de laatsten pas even voor 20 uur. Dan nog kerst eten maken en wijn drinken terwijl er ook andere TA walkers verblijven in de hut leek een slecht plan. Het werd een TA zero Christmas day voor onze trail family van 6; Katja, Charly, Tom, Vanessa, Isis en ik. Toevallig bleken wij die hele dag en opvolgende nacht de enigen te zijn in de hut.

TA zero Christmas day program:

• uitslapen
• kleding reparaties
• stretching yoga session
• ecstatic dance
• nek en schouders massage
• eten koken

Roses hut Christmas menu:

• hot spinach dip with focaccia
• green beans with garlic butter and crispy onions
• gnocchi with fennel, asparagus and a creamy blue chees sauce
• vanilla cream dessert with blueberries, cookie base and chocolate chips
• cherries and quark dessert

heerlijke wijnen

en kaarslicht

er zelfs kadootjes

De Longwoods is een bebost laaggebergte en berucht en geliefd onder TA walkers. Op de social media van de TA was een discussie ontstaan of het nou wel of niet een goed idee is om de slechtste delen van de trail van de Longwoods te voorzien van een boardwalking system. Wie wel eens in de Hoge Venen in Belgie heeft gewandeld kent ze, het zijn lange stukken waar je over houten planken loopt boven nat veen en modder. Met metaal gaas eroverheen, zodat je minder snel uitglijdt. De argumenten voor zijn overtuigend; met steeds meer TA walkers gaan de paden stuk en wordt het ecosysteem aangetast. Maar ik ben blij dat ik de Longwoods nog voor de ingreep heb mogen lopen. Urenlang door de modder, het ene stuk nog dieper dan het andere. Vaak meer dan knie diep, zwaar en vooral heel veel fun. Met Vanessa en Isis, die later de trail namen Fierce Giggles en Brave Giggles (the Giggle twins) zouden krijgen, was het heerlijk lachen om alle vergeefse pogingen om de diepste stukken water en modder te vermijden.

De Te Araroa heeft een paar secties waarbij je urenlang over het strand loopt en in de trail app staan aanwijzingen dat je de getijden te checken hebt bij het plannen van je dag. Dat ken ik van de wandelingen in Bretagne. Daar kun je bij laag water een estuarium oversteken in plaats van eromheen lopen. Hier in NZ gaat het om iets anders. Bij laag water is het heel eenvoudig om met de vele  riviertjes die je tegenkomt te dealen. Op het brede strand loop je op blote voeten door enkeldiep water. Maar als het hoog water is dan is er geen strand en kan het zijn dat je tot je middel door het water moet. Op de Oreti Beach track en de Tihaka Beach track hadden we de planning goed op orde met laag water en grote stranden.

Dat ik af en toe natte voeten zou hebben was te verwachten in het zuidelijke deel van NZ. Ik heb veel nattigheid meegemaakt in Baskenland en in Ierland dus ik dacht dat het niet zo nieuw voor me zou zijn. Toch wel. Heel vaak hele dagen natte voeten. Soms een half dagje droge voeten. Liever loop ik met droge voeten en soms maak ik er een spelletje van om, ondanks de omstandigheden, de sokken droog te houden. Ik onderscheid 5 soorten omstandigheden die nattigheid brengen aan de voeten.

1. Regen. Logisch. Regen is nat. Dus schoenen, sokken, voeten worden nat. Op de rustdag in Te Anau waren mijn schoenen nog kletsnat en liep ik met koude blote voeten op mijn slippers om eenmaal in het cafe, mijn warmste wollen sokken aan te doen.
2. Nat gras. Lopen door nat gras geeft ook een zekerheid dat je voeten nat worden. Je zou kunnen proberen met een combinatie van gamaschen en regenbroek het water buiten te houden, maar het is alsof het gras erop wacht om verlost te worden van het water door de schoenen en sokken van de wandelaar.
3. Bergstroompjes en rivieren. Soms is stone hopping een optie. Van steen naar steen. Zelfs als er wat water over je schoen stroomt terwijl je snel over de stenen stapt worden je sokken minder nat dan in het natte gras. Maar vaak is het water te hoog en moet je tot boven kniehoogte door snel stromend water. River crossings kunnen ook gevaarlijk zijn, maar dat is een ander topic.
4. Marshlands, wetlands, relatief vlakke stukken waar het overal nat is. Vaak kun je je voeten redelijk droog houden door op de graspollen te gaan staan. Dat kan zo een half uur goed gaan tot je een klein waterstroompje niet gezien hebt waar je knie diep instapt
5. Het pad staat onder water. Denk aan grote plassen water. Vaak kun je er omheen lopen, je een weg banen tussen boompjes en struiken of simpelweg een hogere of lagere lijn kiezen in open terrein. Maar net zo vaak is het simpelweg onmogelijk erom heen te komen of het zou zo langzaam gaan dat het zou maken dat je niet bij een goede slaapplek arriveert die dag.

Trail family. Ik had erover gelezen in de boeken van Tim Voors. Een groepje lopers die ongeveer tegelijkertijd met de trail begint. Die je tegenkomt bij de slaapgelegenheid. Met wie je soms een stukje oploopt. Met wie je overlegt over de weersvoorspelling en de consequenties voor het vervolg. Met wie je de soms wat ingewikkelde logistiek van resupply bespreekt. Ik had het niet verwacht, maar vanaf dag 1 zijn ze er, de trail family members. Op dag 0 voor mijn eerste wandeldag is daar Vicky uit Wellington NZ die vorig jaar TA North Island gedaan heeft en dit jaar South Island doet en me helpt met de logistiek voor de shuttle naar Bluff. Op dag 1 bij het ontbijt in de hostel zijn daar Katja uit Duitsland maar wonend in NL en Charly uit Duitsland. En Katja weet the vertellen dat Tom (ook D) vandaag ook gaat starten. Met Tom en Vicky loop ik 35 km die dag. Katja en Charly beginnen met een kortere dag. Tom is de dagen opvolgend telkens een dag voor op mijn schema en ik zie hem pas weer terug op dag 8. Vicky en ik zien Katja eind van onze dag 2 en Charly eind van dag 3. En op dag 4 zijn daar Vanessa en Isis uit Canada die Katja en Charly al eerder gezien hadden. Een paar dagen later zijn Vanessa en Isis weer een dag voor op mijn schema. Ik vind het reuze gezellig. Een stukje samen oplopen, soms een pauze samen, ‘s avonds kletsen op de camping of in de hut.

Het grote avontuur is begonnen. Te Araroa. Een van de meest uitdagende big trails die voor ‘gewone’ wandelaars te doen is. De trail die heel Nieuw Zeeland doorkruist van Noord naar Zuid, of van Zuid naar Noord zoals ik doe.

Na een kleine twee weken op pad heb ik besloten zo af en toe wat te schrijven. Wat beelden te delen. Voor mij logisch dat te doen hier op markloopt, waar ik blog posts geschreven heb tijdens eerdere pelgrimages nu al weer heel wat jaar geleden. Voor mij is de Te Araroa lopen opnieuw een pelgrimage. De meeste trail lopers zullen het woord pilgrimage niet gebruiken. Het is geen Camino de Santiago. Wel zijn er berichten van lopers die de through hike (in een keer) gedaan hebben die melden dat het een life changing event was. Of bijdragend aan character building, zoals twee van mijn fellow walkers zeggen als de trail pittig is. En de trail is pittig. Leuk uitdagend vanwege de paden, het weer, route finding, logistiek van slapen, eten, drinken. Wel heel anders dan mijn eerdere tochten. Niet alleen omdat ik mijn route niet zelf uitzoek, maar ook omdat er meer andere lopers on the trail zijn. Daarover later meer.

Dat het lopen van een tocht van meerdere maanden een life changing event kan zijn herken ik van mijn eerste voettocht naar Assisi. Die tocht heeft me geholpen te vertrouwen; open te staan voor wat er op je pad komt, te ervaren dat geven en ontvangen onderdeel zijn van dezelfde beweging en dat de gever ontvangt en de ontvanger geeft. Mijn tocht langs Zwarte Madonna’s hielp me om te gaan met life changing events. Deze tocht, de Te Araroa, staat mogelijk ook in dat teken. Ik ga zien wat er te doorvoelen, doordenken is. Mijn vader dit jaar overleden. Scheiden van F, na 25 jaar huwelijk; 30 jaar samen het leven leven. Of ik daarover ga schrijven weet ik nog niet. Wel dat het langs zal komen in hoofd, hart en ziel. En dat ik me open stel voor levensvreugde, of misschien beter gezegd de levenskunst van de eenvoudige levensvreugde, waar je niet naar hoeft te zoeken. Levensvreugde die er eenvoudigweg is. Dat is al begonnen op de trail, mijn Te Araroa pilgrimage.

Mopperen over omlopen is een beetje raar als je voor je plezier dagen of weken achtereen loopt. Toch is het wel relevant. Een pelgrimage  is iets anders dan een ommegang, een boucle zoals ze in Frankrijk zeggen. Er is een doel. Of er zijn meerdere doelen. De Vierge Noirs die ik op deze tocht bezocht heb in Liège, Huy, Walcourt, Liesse en Chartres. Toch loop ik niet alleen recht toe recht aan naar deze plaatsen.

Er is ook een prettig omlopen, een omlopen wat je als pelgrim graag doet.

Omlopen voor een mooier weggetje,

een stuk door het bos,

een plekje met een mooie naam,

een kerkje dat misschien open is,

Een hunebed,

een bakker of een restaurantje net tegen midi.

Maar dat voelt niet als omlopen. Dat zijn de kleine doelen die, op weg naar het grote einddoel, meer dan de moeite waard zijn om voor om te lopen.

In vergelijking met vroeger, met eerdere voettochten, is er een vooruitgang van belang als het gaat om het kiezen en vinden van de wegen. Ik kan nu de topografische kaarten van de gebieden waar ik doorheen loop in mijn telefoon laden. Kaarten van 1 op 25.000 of nog preciezer. Dat betekent veel beter zien waar land- en bosweggetjes zijn, waar een bruggetje of tunnel is en waar de GR wandelpaden langs gaan. Dat maakt sneller dan met alleen de 1 op 100.000 kaarten waar ik vroeger op liep. Het maakt ook dat ik makkelijke onverharde paden vindt, waardoor het lopen lichter wordt en ik het langer volhoudt.

Er is echter een groot nadeel. Door veel op de digitale kaart te lopen raakt de batterij van de telefoon snel leeg. Daar kan mijn zonnelader, zeker bij regenachtig weer lang niet genoeg voor bijladen. Dus is mijn telefoon wel eens leeg geweest zodat ik, net als vroeger, met het kompas in de hand zo ongeveer de goede richting moest zien te vinden.

Mijn strategie werd om ieder café of restaurant waar ik pauze hield te vragen of ik bij mag laden. Ik heb zelfs wel eens in een kerk wat stroom getapt. Als ik daar toch al moest zijn werkte dat prima maar om er nu voor om te lopen …

Toen ik bij La Dame de Liesse besloot om als einddoel voor mijn pelgrimage Chartres te kiezen had ik een globaal idee wat ik qua route kon verwachten. Ik zou stevig door moeten stappen en zou veel bos, mooie veldwegen, dorpjes zonder café of bakker, en als ik geluk had, dorpjes met café en bakker tegenkomen. Ook wist ik dat ik veel snelwegen, spoorwegen en nog een grote rivier tegen zou komen. Dat is niet leuk; snelwegen, spoorwegen en grote waters betekent omlopen en meestal lopen langs plekken en wegen waar je liever niet loopt.

Snelwegen zijn het ergste. Ze maken herrie. Soms moet je een tijdje er langs lopen om erover te kunnen. Vaak moet je via een brug waar veel ander verkeer overheen moet. De bermen zijn vaak vies van alles wat mensen uit de auto gooien. Gewoon oversteken waar het mij uitkomt heb ik vroeger wel gedaan. Maar naast dat t niet mag, moet je vaak heel lang wachten voor t vrij genoeg is en dan nog is het riskant en daarbij irritant voor de chauffeurs die mij toch zien oversteken. Ik was dan ook blij toen ik gisteren mijn laatste snelweg van deze pelgrimage overstak. Ik wilde t vieren met n biertje maar dat was gisteravond niet meer te vinden.

Grotere obstakels maar minder erg zijn rivieren. Ze maken geen herrie en zijn mooi om te zien. Doorgaans moet je echter wel een dag of twee van tevoren plannen waar over te steken. De rivier dwingt wel vaak tot een oversteek door stedelijk gebied, zoals bij Arnhem en Nijmegen wat ik vorige keer gedaan heb. Door nu bij Emmerich – Kleve over te steken hoefde ik maar een keer de grote rivier over.

Door nu bij Emmerich – Kleve over te steken hoefde ik maar een keer de grote rivier over.

De Maas ben ik een paar keer overgestoken zoals hier bij de kerncentrale van Tihange op weg naar Huy.

Bij de Seine richting de bossen van Saint Gernain zijn er voetgangers overgangen ingetekend op de kaart. Dat bleken veren te zijn die alleen in het weekend varen. Een flinke tegenvaller want veel meer stad lopen dan gehoopt.

De spoorwegen vormen op een of andere manier minder problemen voor de pelgrim op doortocht. Ze zijn vaak al lang geleden aangelegd en de over of onder doorgangen geschikt aangelegd ook voor de voetganger.

En soms lijkt het er op dat je moet omlopen maar kost het alleen even wat extra moeite.

‘Of er een café is in dit dorp’ vraag ik aan n man die bij zijn huis buiten aan t werk is. ‘Nee, niet hier boven, wel in het dorp beneden.’ ‘Balen, daar kom ik net vandaan’. ‘Ja het is zonde, zo’n mooi dorp en geen café en niet eens een bakker. Maar als u een koffie wilt dan maak ik er een bij mij binnen’ Even later zit ik in een ruime woonkeuken met een royaal kookeiland. Bij aankomst is een wat oudere dame in de keuken bezig, naar later blijkt de moeder van mijn gastgever Jean-Noëlle. Daarna druppelen nog meer mensen binnen. Een jongetje van n jaar of 7 samen met n man die naar later blijkt zijn oom is. Nog een vrouw, moeder van het jongetje en vrouw van Jean-Noëlle. Ze heet Sophie. Het gesprek is geanimeerd en vanzelf wordt het midi. Of ik even mee eet? Iets eenvoudigs hoor want ze gaan s’avonds uit heten.

Na het eten, als zoontje Gabriel met zijn oom naar buiten is komt het gesprek op de kinderen van Jean-Noëlle die al uit huis zijn. Van daar gaat het vanzelf verder naar het verschil in relatie aangaan met kinderen van een ander als ze nog jong zijn zoals Gabriel of al bijna volwassen zoals bij de zoon en dochter van Jean-Noëlle. En op hoe het is voor de moeder van .. en grootmoeder van de kinderen. In eerste instantie helemaal niet blij lijkt ze voor t eerst te vertellen aan haar nieuwe schoondochter. De Fransen doen het trouwens beter dan wij in benaming; ze hebben het niet over stiefkinderen of stiefvaders. Ze gebruiken gewoon het woordje beau net als schoon. Geen bloedband maar wel familie. Voor het weggaan dankt Sophie voor de rencontre inconnu. Inconnu? Unexpected helpt Jean-Noëlle. Dat is het inderdaad, alle ruimhartige gastvrijheid.

Met een bovengemiddeld goed gemoed wandel ik die middag verder tot aan Longpont. Daar is een prachtige half vervallen abdij, maar voor mij interessanter is dat er een gite d’etappe is. Volgens een internet bericht van de club alpine Française is er een rudimentaire dortoir zonder verwarming bij de Auberge de l’Abbaye de Longpont. De waard vertelt me dat ze zijn gestopt met de gite d’etappe. Er zijn wel kamers vanaf 80 euro maar dat vind ik wellicht te duur. Inderdaad vind ik dat te duur maar ik neem wel graag avondeten.

De herberg is heel charmant en ze hebben zelfs Orval. Volgens de waard ook zijn favoriete bier. De waard komt telkens als hij even vrij is een praatje maken. Op een prettige manier hoort hij mij uit. De gesprekken gaan over lopen en Zwarte Madonna’s en andere wandelende reizigers die zijn herberg bezochten. Na een heerlijk menu met fromage,  mousse au chocolat en koffie na reken ik af. Ik ben royaal met de fooi maar de waard blijkt veel royaler. Er is een kamer voor me beschikbaar, gratis. Dit is geen tijd om iemand nog t bos in te sturen. En het ontbijt is ook geregeld op de tijd die mij past. Dankbaar aanvaard ik de onverwachte gastvrijheid en geniet ik een douche en een bed.