Trail family. Ik had erover gelezen in de boeken van Tim Voors. Een groepje lopers die ongeveer tegelijkertijd met de trail begint. Die je tegenkomt bij de slaapgelegenheid. Met wie je soms een stukje oploopt. Met wie je overlegt over de weersvoorspelling en de consequenties voor het vervolg. Met wie je de soms wat ingewikkelde logistiek van resupply bespreekt. Ik had het niet verwacht, maar vanaf dag 1 zijn ze er, de trail family members. Op dag 0 voor mijn eerste wandeldag is daar Vicky uit Wellington NZ die vorig jaar TA North Island gedaan heeft en dit jaar South Island doet en me helpt met de logistiek voor de shuttle naar Bluff. Op dag 1 bij het ontbijt in de hostel zijn daar Katja uit Duitsland maar wonend in NL en Charly uit Duitsland. En Katja weet the vertellen dat Tom (ook D) vandaag ook gaat starten. Met Tom en Vicky loop ik 35 km die dag. Katja en Charly beginnen met een kortere dag. Tom is de dagen opvolgend telkens een dag voor op mijn schema en ik zie hem pas weer terug op dag 8. Vicky en ik zien Katja eind van onze dag 2 en Charly eind van dag 3. En op dag 4 zijn daar Vanessa en Isis uit Canada die Katja en Charly al eerder gezien hadden. Een paar dagen later zijn Vanessa en Isis weer een dag voor op mijn schema. Ik vind het reuze gezellig. Een stukje samen oplopen, soms een pauze samen, ‘s avonds kletsen op de camping of in de hut.

Het grote avontuur is begonnen. Te Araroa. Een van de meest uitdagende big trails die voor ‘gewone’ wandelaars te doen is. De trail die heel Nieuw Zeeland doorkruist van Noord naar Zuid, of van Zuid naar Noord zoals ik doe.

Na een kleine twee weken op pad heb ik besloten zo af en toe wat te schrijven. Wat beelden te delen. Voor mij logisch dat te doen hier op markloopt, waar ik blog posts geschreven heb tijdens eerdere pelgrimages nu al weer heel wat jaar geleden. Voor mij is de Te Araroa lopen opnieuw een pelgrimage. De meeste trail lopers zullen het woord pilgrimage niet gebruiken. Het is geen Camino de Santiago. Wel zijn er berichten van lopers die de through hike (in een keer) gedaan hebben die melden dat het een life changing event was. Of bijdragend aan character building, zoals twee van mijn fellow walkers zeggen als de trail pittig is. En de trail is pittig. Leuk uitdagend vanwege de paden, het weer, route finding, logistiek van slapen, eten, drinken. Wel heel anders dan mijn eerdere tochten. Niet alleen omdat ik mijn route niet zelf uitzoek, maar ook omdat er meer andere lopers on the trail zijn. Daarover later meer.

Dat het lopen van een tocht van meerdere maanden een life changing event kan zijn herken ik van mijn eerste voettocht naar Assisi. Die tocht heeft me geholpen te vertrouwen; open te staan voor wat er op je pad komt, te ervaren dat geven en ontvangen onderdeel zijn van dezelfde beweging en dat de gever ontvangt en de ontvanger geeft. Mijn tocht langs Zwarte Madonna’s hielp me om te gaan met life changing events. Deze tocht, de Te Araroa, staat mogelijk ook in dat teken. Ik ga zien wat er te doorvoelen, doordenken is. Mijn vader dit jaar overleden. Scheiden van F, na 25 jaar huwelijk; 30 jaar samen het leven leven. Of ik daarover ga schrijven weet ik nog niet. Wel dat het langs zal komen in hoofd, hart en ziel. En dat ik me open stel voor levensvreugde, of misschien beter gezegd de levenskunst van de eenvoudige levensvreugde, waar je niet naar hoeft te zoeken. Levensvreugde die er eenvoudigweg is. Dat is al begonnen op de trail, mijn Te Araroa pilgrimage.

Mopperen over omlopen is een beetje raar als je voor je plezier dagen of weken achtereen loopt. Toch is het wel relevant. Een pelgrimage  is iets anders dan een ommegang, een boucle zoals ze in Frankrijk zeggen. Er is een doel. Of er zijn meerdere doelen. De Vierge Noirs die ik op deze tocht bezocht heb in Liège, Huy, Walcourt, Liesse en Chartres. Toch loop ik niet alleen recht toe recht aan naar deze plaatsen.

Er is ook een prettig omlopen, een omlopen wat je als pelgrim graag doet.

Omlopen voor een mooier weggetje,

een stuk door het bos,

een plekje met een mooie naam,

een kerkje dat misschien open is,

Een hunebed,

een bakker of een restaurantje net tegen midi.

Maar dat voelt niet als omlopen. Dat zijn de kleine doelen die, op weg naar het grote einddoel, meer dan de moeite waard zijn om voor om te lopen.

In vergelijking met vroeger, met eerdere voettochten, is er een vooruitgang van belang als het gaat om het kiezen en vinden van de wegen. Ik kan nu de topografische kaarten van de gebieden waar ik doorheen loop in mijn telefoon laden. Kaarten van 1 op 25.000 of nog preciezer. Dat betekent veel beter zien waar land- en bosweggetjes zijn, waar een bruggetje of tunnel is en waar de GR wandelpaden langs gaan. Dat maakt sneller dan met alleen de 1 op 100.000 kaarten waar ik vroeger op liep. Het maakt ook dat ik makkelijke onverharde paden vindt, waardoor het lopen lichter wordt en ik het langer volhoudt.

Er is echter een groot nadeel. Door veel op de digitale kaart te lopen raakt de batterij van de telefoon snel leeg. Daar kan mijn zonnelader, zeker bij regenachtig weer lang niet genoeg voor bijladen. Dus is mijn telefoon wel eens leeg geweest zodat ik, net als vroeger, met het kompas in de hand zo ongeveer de goede richting moest zien te vinden.

Mijn strategie werd om ieder café of restaurant waar ik pauze hield te vragen of ik bij mag laden. Ik heb zelfs wel eens in een kerk wat stroom getapt. Als ik daar toch al moest zijn werkte dat prima maar om er nu voor om te lopen …

Toen ik bij La Dame de Liesse besloot om als einddoel voor mijn pelgrimage Chartres te kiezen had ik een globaal idee wat ik qua route kon verwachten. Ik zou stevig door moeten stappen en zou veel bos, mooie veldwegen, dorpjes zonder café of bakker, en als ik geluk had, dorpjes met café en bakker tegenkomen. Ook wist ik dat ik veel snelwegen, spoorwegen en nog een grote rivier tegen zou komen. Dat is niet leuk; snelwegen, spoorwegen en grote waters betekent omlopen en meestal lopen langs plekken en wegen waar je liever niet loopt.

Snelwegen zijn het ergste. Ze maken herrie. Soms moet je een tijdje er langs lopen om erover te kunnen. Vaak moet je via een brug waar veel ander verkeer overheen moet. De bermen zijn vaak vies van alles wat mensen uit de auto gooien. Gewoon oversteken waar het mij uitkomt heb ik vroeger wel gedaan. Maar naast dat t niet mag, moet je vaak heel lang wachten voor t vrij genoeg is en dan nog is het riskant en daarbij irritant voor de chauffeurs die mij toch zien oversteken. Ik was dan ook blij toen ik gisteren mijn laatste snelweg van deze pelgrimage overstak. Ik wilde t vieren met n biertje maar dat was gisteravond niet meer te vinden.

Grotere obstakels maar minder erg zijn rivieren. Ze maken geen herrie en zijn mooi om te zien. Doorgaans moet je echter wel een dag of twee van tevoren plannen waar over te steken. De rivier dwingt wel vaak tot een oversteek door stedelijk gebied, zoals bij Arnhem en Nijmegen wat ik vorige keer gedaan heb. Door nu bij Emmerich – Kleve over te steken hoefde ik maar een keer de grote rivier over.

Door nu bij Emmerich – Kleve over te steken hoefde ik maar een keer de grote rivier over.

De Maas ben ik een paar keer overgestoken zoals hier bij de kerncentrale van Tihange op weg naar Huy.

Bij de Seine richting de bossen van Saint Gernain zijn er voetgangers overgangen ingetekend op de kaart. Dat bleken veren te zijn die alleen in het weekend varen. Een flinke tegenvaller want veel meer stad lopen dan gehoopt.

De spoorwegen vormen op een of andere manier minder problemen voor de pelgrim op doortocht. Ze zijn vaak al lang geleden aangelegd en de over of onder doorgangen geschikt aangelegd ook voor de voetganger.

En soms lijkt het er op dat je moet omlopen maar kost het alleen even wat extra moeite.

‘Of er een café is in dit dorp’ vraag ik aan n man die bij zijn huis buiten aan t werk is. ‘Nee, niet hier boven, wel in het dorp beneden.’ ‘Balen, daar kom ik net vandaan’. ‘Ja het is zonde, zo’n mooi dorp en geen café en niet eens een bakker. Maar als u een koffie wilt dan maak ik er een bij mij binnen’ Even later zit ik in een ruime woonkeuken met een royaal kookeiland. Bij aankomst is een wat oudere dame in de keuken bezig, naar later blijkt de moeder van mijn gastgever Jean-Noëlle. Daarna druppelen nog meer mensen binnen. Een jongetje van n jaar of 7 samen met n man die naar later blijkt zijn oom is. Nog een vrouw, moeder van het jongetje en vrouw van Jean-Noëlle. Ze heet Sophie. Het gesprek is geanimeerd en vanzelf wordt het midi. Of ik even mee eet? Iets eenvoudigs hoor want ze gaan s’avonds uit heten.

Na het eten, als zoontje Gabriel met zijn oom naar buiten is komt het gesprek op de kinderen van Jean-Noëlle die al uit huis zijn. Van daar gaat het vanzelf verder naar het verschil in relatie aangaan met kinderen van een ander als ze nog jong zijn zoals Gabriel of al bijna volwassen zoals bij de zoon en dochter van Jean-Noëlle. En op hoe het is voor de moeder van .. en grootmoeder van de kinderen. In eerste instantie helemaal niet blij lijkt ze voor t eerst te vertellen aan haar nieuwe schoondochter. De Fransen doen het trouwens beter dan wij in benaming; ze hebben het niet over stiefkinderen of stiefvaders. Ze gebruiken gewoon het woordje beau net als schoon. Geen bloedband maar wel familie. Voor het weggaan dankt Sophie voor de rencontre inconnu. Inconnu? Unexpected helpt Jean-Noëlle. Dat is het inderdaad, alle ruimhartige gastvrijheid.

Met een bovengemiddeld goed gemoed wandel ik die middag verder tot aan Longpont. Daar is een prachtige half vervallen abdij, maar voor mij interessanter is dat er een gite d’etappe is. Volgens een internet bericht van de club alpine Française is er een rudimentaire dortoir zonder verwarming bij de Auberge de l’Abbaye de Longpont. De waard vertelt me dat ze zijn gestopt met de gite d’etappe. Er zijn wel kamers vanaf 80 euro maar dat vind ik wellicht te duur. Inderdaad vind ik dat te duur maar ik neem wel graag avondeten.

De herberg is heel charmant en ze hebben zelfs Orval. Volgens de waard ook zijn favoriete bier. De waard komt telkens als hij even vrij is een praatje maken. Op een prettige manier hoort hij mij uit. De gesprekken gaan over lopen en Zwarte Madonna’s en andere wandelende reizigers die zijn herberg bezochten. Na een heerlijk menu met fromage,  mousse au chocolat en koffie na reken ik af. Ik ben royaal met de fooi maar de waard blijkt veel royaler. Er is een kamer voor me beschikbaar, gratis. Dit is geen tijd om iemand nog t bos in te sturen. En het ontbijt is ook geregeld op de tijd die mij past. Dankbaar aanvaard ik de onverwachte gastvrijheid en geniet ik een douche en een bed.

Tijdens mijn pelgrimstocht naar Assisi ruim 20 jaar geleden klopte ik zo nu en dan bij een klooster aan om te vragen voor een overnachting. Ik had geen tentje bij me en was veel meer dan nu afhankelijk van de welwillendheid van mensen voor een overnachtingsplek. Dat aankloppen was doorgaans geen succes. Ze deden niet open. Degene die er over ging was niet te vinden. Er werd mij verteld dat het klooster alleen onderdak gaf aan mensen met een spirituele intentie. Die ene keer dat ik wel in t klooster overnachtte bij La Verna was t fors slikken toen ik de rekening voor twee overnachtingen voor ogen kreeg. Leefgeld voor twee weken. En  hadden die aardige Zweden niet verteld dat ze op uitnodiging van de monniken een nachtje hadden mogen slapen in t klooster. Aangekomen in Assisi ontmoette ik twee pelgrims uit Berlijn die juist heel veel in kloosters overnacht hadden. Van het ene klooster belden de monniken vooruit naar t andere klooster om te melden dat er twee pelgrims onderweg waren.

Mijn conclusie was dat het er bij mijn pelgrimeren gewoon niet bij hoort. Bij mijn Zwarte Madonna pelgrimage kreeg ik bijvoorbeeld ook ruzie met de portier van t klooster van Orval omdat ik niet de juiste route naar de kerk volgde. Ik was dan ook verrast toen ik bij t klooster van Scourmont bij aankomst werd herkend als pelgrim. ‘Vous etes pellerin’ zei een hartelijke en ietwat rondbuikige monnik terwijl ik mijn natte regenkleding uitdeed en mijn rugzak neerzette. Natuurlijk kon ik de de kerk even bezoeken en zometeen werden de vespers gezongen maar of ik ook onderdak wilde? ‘Ja zei ik, ik wist niet dat dat kon, maar graag ja’ Hij was zelf niet verantwoordelijk daarvoor maar zou even vragen. Waar de pelgrimage naar toe ging? ‘Ik ben nu op weg naar de Notre Dame van Liesse.’ antwoordde ik. Degene die er over ging was even niet te vinden dus ik ging alvast naar de kerk. Ik mocht via de kloostergang want het regende. In de kerk druppelden de mensen binnen, zowel leken als monniken. Vijftien monniken telde ik waaronder de vriendelijke van bij de ingang. Ze zongen mooi de mannen, vooral de rijzige monnik met Afrikaanse roots. Meezingen zat er voor mij niet in. Ik hield het bij staan en zitten op de juiste momenten. Ik laat mijn gedachten gaan over het monnikenleven. Niet de onthouding maar de gehoorzaamheid schijnt het moeilijkst te zijn. Voor mij lijkt allebei een ramp. En wat geeft t kloosterleven? Tussendoor dacht ik dat t er nu misschien toch een keer van zou komen; een nachtje slapen in t klooster. Zou je dan ook gesprekjes kunnen hebben met de monniken en ze kunnen bevragen hoe t voor ze is? De vespers zijn afgelopen. Ik loop terug naar de ingang, nu via de binnentuin. Bij de ingang komt de rondbuikige monnik mij vertellen dat ik niet kan overnachten. Half teleurgesteld en half opgelucht hoor ik het aan. Hij vertelt nog dat hij jarig is en al 40 jaar in het klooster leeft. ‘En wat is er trouwens zo bijzonder in Liesse?’ vraagt hij nog.

Al verder lopend is de teleurstelling al snel weg. Het klopt gewoon. Kloosters horen er niet bij, bij mij.

In het bos waar ik een slaapplek ga zoeken roepen de herten naar me. Het is hun bos. Ze hebben me al lang gezien voor ik hen gezien heb maar er is plek genoeg. Zoek maar n plekje  uit lijken ze te zeggen. Dat doe ik. Een prachtige plek om te slapen.

Wat heb ik genoten.

Al die

aankomsten

begroetingen

ontmoetingen

verhalen

en omhelzingen.

Al het

koken

vuur stoken

eten

klinken

luisteren

en vertellen.

Na het grote feest ben ik in twee dagen naar de  basiliek van Walcourt gelopen waar de Notre Dame de Walcourt huist.

Een lopen vol herinneringen, flarden, beelden, momenten.

Wat een rijkdom. Wat een ongelooflijk geschenk dat al die dierbare mensen mee gingen met dat gekke plan van mij. 50 jaar verjaarsfeestje. Workshop pelgrimeren. Rond n kampvuur in de Ardennen.

Bij de Vierge Noir de Walcourt steek ik een noveenkaars op. Als dank voor het geweldige vieren met elkaar. Als dank aan alle pelgrimsgasten die er waren en die het feest mede hebben vormgegeven. En als dank aan diegenen die er om verschillende redenen niet maar in hart en gedachten wel bij waren. Zo’n noveenkaars blijft wel 9 dagen branden. Dat is bijna net zo lang als mijn pelgrimstocht nog duurt.

Ik loop nu verder. Ik groet en dank jullie allemaal en draag jullie graag nog met me mee.

Lieve pelgrimsgroet, Mark

Het meest gelukkige grensverhaal dat me toekwam afgelopen week is dat van Pieter en Meta. Pieter die na 10-en s’avonds zijn hart volgde en toch nog een bedje improviseerde toen ik verregend in Kleef belde om een slaapplek. De volgende ochtend had ik aangenaam ontbeten in gezelschap van een andere gast, had ik een schappelijk bedrag afgerekend en stond ik op het punt van weggaan ….. toen ter sprake kwam hoe Pieter en Meta in Kleef terecht gekomen waren. Dat is een heel verhaal zei Pieter en jij wil natuurlijk je wandel uren maken. Nou, dacht ik bij mezelf, ik ben ook gaan wandelen voor de verhalen. We zijn er voor gaan zitten. Kopje koffie erbij. Ik heb anderhalf uur geboeid en geraakt zitten luisteren.

Wie het verhaal wil horen raad ik aan n nachtje of weekendje in het Huis te Cleeff te boeken en te vragen aan Pieter en Meta hoe zij dat huis gevonden hebben of hoe het huis hen gevonden heeft. Ik heb een versie gehoord met vele zij- en bij-vertellingen zoals van het net gekochte huis dat meteen weer te koop gezet werd omdat een van hen bij binnenkomst in het lege nieuwe huis meteen zei ‘Hier ga ik niet gelukkig worden’. Waar wel laat zich raden. Of Pieter het zelfde verhaal met alle zij- en bij-vertellingen vertelt zal van het moment en de stemming afhangen. De korte versie; Pieter ging schoenen kopen in Ennerich zal er vast wel inzitten.

In Nederland, niet ver van de Duitse grens kom ik een Maria-kapelletje tegen, gebouwd net na de oorlog, als dank voor de bescherming tijdens de oorlogsjaren. Het is een mooi plekje op de rand van bos en dorp en ik steek n paar kaarsjes op. Toch knaagt er ook iets. De mensen uit t dorp zijn de oorlog blijkbaar redelijk goed doorgekomen maar dat geldt voor veel anderen natuurlijk niet.

Mijn oma van m’n vaders kant heeft t leven gelaten toen mijn vader 7 was. Het was het eind van de oorlog. De geallieerden hadden het gebied waar mijn vader woonde al bevrijd maar ze dachten dat er verklikkers zaten daar aan zuidkant van het Hollands Diep, dus de bevrijde bevolking werd geëvacueerd naar Belgie. Mijn vader was met z’n moeder ondergebracht bij n gezin die daar ook niet op zat te wachten. Mijn oma was zwanger. Ze stierf in t kraambed terwijl ze mijn tante op de wereld zette. Zonder oorlog had ze …

Mijn vader heeft als jongetje natuurlijk gebeden om alles goed te laten komen met z’n moeder. Niet naar Maria, want ze waren protestants. Gebed niet verhoord. Wellicht heeft dat mede gemaakt dat mijn vader al vroeg in z’n leven besloot niet meer te geloven. Als je gelooft in gebed als een verzoek om iets wel of niet te laten gebeuren is t moeilijk te bevatten dat t ene gebed wel en t andere niet verhoord wordt.

In de kathedraal in Luik zit ik even bij een Maria viering. Allemaal vrouwen, jong, oud, blank, zwart. Door mijn gebrekkige Frans heen hoor ik de verzoeken. Ik proef ook iets anders; samenzijn, verbinding, troost. Misschien maakt gebed wel dat je ondanks het existentiële alleen zijn je toch niet alleen voelt.  Verbonden met anderen, of zelfs met alles.

De Duitse asperge boerin waar ik even in de keuken mag uitrusten heeft naar mijn gevoel juist daar behoefte aan; verbinding en troost. Haar man is er nog wel maar ook niet meer. Hij zit in de oude boerenkeuken met n kleedje over z’n benen en kan niet meer praten; dementie. Zijn ogen staan verdrietig. Die van zijn vrouw ook. Het zijn moeilijke tijden nu. Toch is dat niet de grootste pijn; ze vertelt dat haar leven is getekend doordat ze haar vader nooit heeft gekend. Gestorven in de oorlog. Ligt begraven in Normandië. Oorlog is vreselijk zegt ze. ‘Een beetje minder rijkdom of zelfs armoede kunnen we wel hebben’ zegt ze ‘maar laat het alsjeblieft nooit meer oorlog worden.’ Het is een uitroep, een wens, een gebed zo je wilt en ik ben t hartgrondig met haar eens.

Niet dat ik nu voor vrede ga bidden, maar een beetje meer verbinding daar ga ik wel voor.