De trail is: de paden, de rivieren, de bossen, het landschap, het weer en dat is prachtig en soms bruut.

De trail is ook: de mensen met wie je afziet, met wie je deelt en met wie je viert. Vanaf dag 1 van de Te Araroa liep ik samen op met mooie mensen die een zelfde avontuur waren begonnen. Na een tijdje bleken we een trail family te vormen en gedurende de trail voegden zich nieuwe gekke lieve mensen bij onze kleine TA NOBO clan.

De Te Araroa South Island bleek een trail van hart en ziel

met en dankzij deze trail family members

in volgorde van ontmoeten op de trail:

‘Steady’ Vicky, first trail friend to be encountered and last to be on trail with, being a gentle host, not only in your house in Wellington, but also on the first weeks on trail; you being a Kiwi, explaining stuff about New Zealand and its culture, going ahead at the first river crossing, being generous when in town, and as a very welcoming extra inviting me for a tramp on the sacred Taranaki Maunga mountain.

Thank you Vicky

‘True Hiker‘ Katja, fellow loper van het eerste uur, ware liefhebber van de trough hike, van alles; het lopen, plannen, organiseren, vastleggen, afzien en genieten. Als ik twijfelde wat te doen vanwege zorgen over een achtergebleven trail family member dan was jij daar. Jouw reis bleek heel intens. Je liep door waar een ander gestopt zou zijn en liep met je openheid en kwetsbaarheid in onze harten.

Dank Katja

‘Sunshine’ Charly, heart of the trail family, radiating positivity, always open and welcoming to any new family member, foster-sister or even Sobo-friend for the night. Opening your heart also to the little birds on the trail, who talked to you so freely, you listening to them so attentive. Holding and hugging me, or any other trail family member, whenever needed. And your walking on the paths turned more and more into dancing on the trail.

Thank you Charly

‘Gentle Man‘ Tom, founder of the TCKVMVI Nobo app group, carefully choosing when to walk with us and often choosing to walk separate from us, a day behind or two days ahead, but always connected and then suddenly being there and getting the fire going in the hut, for the barbeque or a pubquiz. One on one sharing stout and sharing wise words about the process of getting divorced.

Thank you Tom

‘Fierce Giggles’ Vanessa, lover of mud walking and all other full experiencing on the trail, open for the expected and the unexpected, the beauty, the hardship, the difficulties, the dancing, the deep togetherness. Te Araroa nutritionist and yoga instructor, giving feedback freely, calling me quirky, being quite quirky yourself, having a remarkable ability to just walk into peoples hearts.

Thank you Vanessa

‘Brave Giggles‘ Isis, heroin of the Takatimu Mountains, expressing directly what scares you, dealing with blisters and other physical inconveniences and anyway doing the stuff, pushing through nevertheless. You introduced the juicy bursts as favorite sweets on trail and introduced the character building phrase when the trail got tough. Beautiful and strong built character, yours.

Thank you Isis

‘Soul Searching Man’ Matty, dreamed of walking buddy for the North Island, I loved to have continued the trail with you: trail running poet, sensitive listener, coming back on things you heard from me, asking deeper and deeper, sharing your struggles, dialoging about love lessons and exploring the trail as live itself.

Thank you Matty

‘Jukebox‘ David, veelzijdige snel lopende creatieveling. Breakdancing, fundamentele fysica begrijpelijk uitleggen aan leken, fundamenteel eigenzinnig, zingen op verzoek, niet alleen jukebox songs maar ook improvisaties met opgegeven woordcombi’s, bijna nooit lachend op een foto, maar droog komisch anderen tot lachen brengen en 1 op 1 diepgaand open en nieuwsgierig.

Dank David

‘Joyful Doctor‘ Emily, fitting in so easily with our already quite big trail family, lover of NZ birds, guide for NZ birds, thoughtful and playful, sincere and silly, sensitive and respectful, openly sharing your doubts while enjoying the outdoors with us, and singing!

Thank you Emily

‘Chef Fire‘ Frank, meester in kampvuur koken, grillen, pannekoeken, feestmaken, later dan iedereen vertrekken en eerder dan iedereen aankomen, maar vooral mensen samenbrenger; rond het vuur, met je JBL, going to the beach en – speciaal voor mij – Shantels disco boy.

Dank Frank

De meeste van mijn trail vrienden hadden ervoor gekozen alleen de Te Araroa van het Zuidereiland te lopen. De laatste sectie, het charmante Queen Charlotte’s trail, stond al een beetje in het teken van het naderende afscheid; we waren vooral aan het vieren. Er werd wijn meegenomen met feestelijke wijnkelken, we deelden een avond alle luxe kazen die we meegenomen hadden, zaten rond het kampvuur, aten nog een keer pannekoeken, we liepen al zingend de laatste kilometers … en namen met zijn allen een duik in zee toen we bij het Noordelijke eindpunt van het Zuidereiland waren aangekomen. Nog een uur waren we samen in de watertaxi naar Picton, haven voor de grote veerboot naar het Noordereiland, en dan zou het afscheid nemen beginnen. Niet meteen van iedereen; Vanessa, Charly en ik hadden voor de volgende dag de veerboot geboekt en zouden een paar dagen in Wellington logeren bij Vicky, onze trail vriendin van de eerste TA weken. Maar Tom zou meteen verder reizen en Matty wachtte ons op in Picton; die had de laatste twee secties vanwege een knieblessure niet mee kunnen lopen. Emily, David en Frank zouden we nog treffen bij het barbecue feestje bij Emily in Wellington. Maar Katja en Matty zouden niet naar het Noordereiland reizen.

Afscheid nemen dus, gelukkig niet van allen tegelijk. Maar hoe doe je dat goed? Van iemand die je zo dierbaar is geworden, van iemand die als familie is gaan voelen, maar van wie het niet zeker is dat je die weer gaat zien. De Duitse vrienden weerzien, ja dat is makkelijk voorstelbaar, Katja woont zelfs in Nederland, en Munchen is niet eens heel ver uit de route als ik mijn Zwitserse vrienden bezoek … maar Nieuw Zeeland, Australie, Canada, dat is heel ver weg.

Read the rest of this entry »

Een through hike doen is fun, maar niet alleen maar eenvoudige fun;

Type 2 fun, leerde ik van mijn trail vrienden, is fun van een activiteit die terwijl je het doet helemaal niet zo fijn aanvoelt, maar die achteraf veel voldoening geeft. Ik ken het van het rotsklimmen als het net een beetje te spannend is. Van het bergwandelen als het te zwaar is, als ik vers van het lage land in 1 keer de hoge bergen in wandel. De Te Araroa is zo ruig, zwaar en uitdagend dat type 2 fun er voor iedere hiker in zit, hoe getraind, sterk of ervaren de hiker ook is.

En als je dat dan samen mag ervaren, het vele type 2 fun, met het ongemak en het afzien, dan wordt type 1 fun beleven rijker, voller, dieper.

niet alleen je eigen type 1 fun, maar ook of juist de type 1 fun van de ander

Het is meegenieten

en vaak aanstekelijk..

Zo houden Charly, Vanessa en Matty van dansen; ecstatic, line dance, any kind of dancing

houden Emily en David van zingen en van baden en nemen zij elke gelegenheid die zich leent voor een bad; een meer, een ven, een pool in de rivier

houdt Frank van grote kampvuren

houdt Isis van Abba

houdt Vanessa van trail quotes van trail family members

houden Charly en ik van de peewakawaka, de kleine vogel die zich telkens vlakbij toont en die ook van ons lijkt te houden

houdt Katja van cider en van affogato

en Tom van Irish stout

en vindt Tom ons vaak teveel en te druk maar organiseert hij wel een pub quiz voor de trail family

houdt Katja van het fotograferen van de hutten en het landschap

houdt iedereen van de schoonheid van het landschap

houdt iedereen van poëzie, en houden Tom en Matty zoveel van poëzie dat ze zelf gedichten maken

houdt iedereen van de pannenkoeken die Frank bakt op het houtvuur, terwijl zijn jbl box ‘going to the beach’ speelt

type 2 fun & type 1 fun, het is het leven vieren met trail friends, I love it.

Vanessa, Charly and Matty line dance near Crooked Spur hut

Bath in the Richmond Ranges

Frank preparing for a big fire at Lake Rotoroa

One of the trail quotes collected by Vanessa

Peewakawaka near Sabine’s hut

Affogato

With Charly, David and Fank celebrating the beauty of the landscape

dancing at the campfire

Vanessa and Charly

Emily and Mark at the Wellington party

Charly and Frank at the Wellington party

Arthurs Pass bracht veel meer goeds dan verwacht. Naast de toch bezorgde resupply boxes vonden we (Katja, Charly, David en ik) in de NZ Alpine Club Lodge een ideale overnachtingsplek. De goed uitgeruste keuken, warme douches en royale zitkamer vol klimmagazines, topografische kaarten en alpinisten parafernalia nodigde uit tot een extra rustdag. Die namen we echter niet. De spanning over onze resupplies had plaatsgemaakt voor spanning over de volgende sectie. Er was regen op komst maar het zou nog anderhalve dag droog blijven. Een window noemen ze dat, een mogelijkheid om een sectie met river crossings of river walking door te komen. De Bealey, Mingha, Deception, Otira, Taramakau en Otehake stonden op het programma voor de komende dagen. We hoopten voor de regen in ieder geval de Bealey, Mingha en Deception River door te komen. Dag 1 was zonnig en de crossings van Bealey River (1 x) en (Mingha meerdere keren) brachten slechts de gebruikelijke natte voeten met zich mee. De views bij Goat Pass waren prachtig en de afdaling via Deception was uitdagend maar goed te doen. Eerst klauteren en bolder hoppen door een kleine bergstroom welke al snel veranderde in een snelstromende berg rivier; heen en weer gaand tussen beide zijden of soms stukken door de rivier wadend.

In de bush, pal aan de rivier, lag Upper Deception hut. Daar bleek Emily (NZ) ook NOBO te gaan en met Katja, Charly, David, Lenny en ik waren alle 6 bedden bezet door NOBO’s. Gelukkig was de window of opportunity voor de SOBO’s anders dan voor ons want dat kan soms heel beroerd uitpakken als er meer hikers zijn dan bunk beds. In de hut was ook een vrijwel nieuw hutboek the vinden, het intentions book. Het vorige intentions boek was waarschijnlijk meegenomen voor onderzoek, nadat eind December een TA walker was omgekomen in de Deception River. In het nog nieuwe boek was the lezen dat Frank (NL) en Kate (NZ) 3 nachten in de hut hadden doorgebracht. Frank zou later ook deel van onze trail family worden. Hij vertelde dat Kate en hij een prima tijd hadden gehad dankzij royale etensvoorraden, maar dat het overduidelijk was dat ze in beide richtingen geen kans van door komen hadden zolang het bleef regenen.

Wij vertrokken vroeg omdat we meer dan 10 uur te lopen hadden tot aan Kiwi hut maar ook in de hoop de Deception River door te komen voor de regen. Dat laatste bleek niet mogelijk. Zoals zo vaak kwam de regen eerder en vanaf halverwege de morgen liepen we in de regen. Emily zou, gezien de river crossings, met ons oplopen en voegde in alsof ze altijd al deel was van onze kleine trail family. De rivier leek aan te zwellen maar nog niet zo hard dat het nodig leek om als groep samen te blijven. Bij twee van de vele crossings van de Deception River besloten Charly en ik te linken omdat de stroming toch wel fors was. Bij de monding van de Deception River in de Otira River, na 5 loopuren, had Katja op ons gewacht. Hier was de escape uit de route, de escape die Frank en Kate hadden moeten gebruiken nadat ze hun voedsel voorraden hadden gebruikt tijdens het oponthoud in Upper Deception hut. Wij waren blij dat we de beruchte Deception River goed waren doorgekomen, en namen een korte lunch break onder een grote naaldboom, om wat bescherming te hebben tegen de regen. Het baarde ons enige zorgen dat Lenny, die vlak na ons zou vertrekken uit de Upper Deception hut, ons nog niet ingehaald had, maar Lenny was een boom van een kerel en zou gemakkelijk de river crossings moeten kunnen doen.

We hadden nog niet de helft van de geplande loopuren erop zitten en vervolgden onze tocht via de high water route langs de brede Otira River. We hadden al eerder high water routes gehad op onze trail en meestal zijn ze vrij beroerd. Beroerd als in: trail secties die ze in de Alpenlanden in Europa zouden afsluiten wegens ‘te gevaarlijk‘. Zo ook deze high water route; landslides en gevallen bomen waar we omheen moesten zien te komen. Toen we een kans zagen af te dalen naar de rivier besloten we de grote rivierbedding te proberen. Het was immers pas een halve dag aan het regenen en in de brede bedding zou het mogelijk nog wel meevallen met de stroming. Het bleek een goede keuze en de Otira River en later de Taramakau bleken goed doorloopbaar en waar nodig doorwaadbaar in hun brede bedding. Toen we ook de zijrivier de Otehahe waren overgestoken wisten we dat we goed zaten. De rest van de dag was doorbijten in onze doorweekte regenkleding. Toen we, na een laatste crossing van de Taramakau, de Kiwi hut naderden, roken we dat er gestookt werd in de hut. Emily en David waren al gearriveerd, naast een drietal SOBO’s, maar tot onze verrassing was ook Tom daar. Tom lag een dag achter op ons schema en had gezien de weersverwachting gekozen om de beruchte Mingha en Deception sectie over te slaan en had via de escape route de trail vervolgd. Tom was vroeg gearriveerd en had zich, tot ieders genoegen, ontfermd over het brandhout en de kachel. Na ons arriveerden Lenny, Vanessa en Matty. Met name de laatste twee hadden een heroic big day gemaakt. Ik was goed kapot na deze dag maar vanaf de andere kant van Goats Pass hadden zij minstens drie loopuren meer gedaan. Ik was vol bewondering. En blij dat we onverwacht met onze hele trail family samen in een hut verbleven.

Charly, end of the sunny day in Deception River

Katja next morning in Deception River

Katja and Charly in Taramakau River

River crossing en river walking zijn nieuw voor vrijwel elke TA walker die niet uit Nieuw Zeeland komt. Voor ervaren through hikers die de big trails in de US gedaan hebben zijn resupply boxes wel bekend. Voor mij is het fenomeen nieuw. Nieuw is leuk, maar nieuw brengt soms ook verwarring en twijfel met zich mee. Resupply boxes vul je met voedsel, kleding of medicijnen die je denkt nodig te hebben on the trail. Je stuurt je pakket naar een hostel en betaalt een klein bedrag voor de moeite van het bewaren van je pakketje. Mijn trail family members waren om verschillende redenen wat zenuwachtig geworden voor de boxes die in Arthurs Pass opgepikt zouden worden. De sectie van Lake Coleridge tot Boyle zou minimaal 8 dagen zijn. Mogelijk meer als we vast zouden komen te zitten. Vast komen te zitten is een reëel risico waar je rekening mee te houden hebt. De weersverwachting kan gunstig zijn maar de oceaan is altijd nabij in Nieuw Zeeland. De weersverwachting is eigenlijk alleen betrouwbaar voor even dag of twee. Als de resupply boxes er niet zouden zijn, waar het op leek, zouden we veel meer eten mee moeten nemen.  Of we zouden vanuit Arthurs Pass naar Christchurch of Nelson moeten liften, wat een dag extra zou kosten, wat weer ongunstig zou kunnen zijn voor de river crossings.

Via de TA tamtam hadden we gehoord over een probleem met de resupply boxes in Arthurs Pass. De locale agent van NZ-post, tevens eigenaar van het cafe restaurant, en de eigenaresse van Mountain House hostel, hadden een hoog oplopend conflict met nare gevolgen voor TA walkers die hun resupply boxes niet, of niet bijtijds ontvingen.

Het conflict, uitgebreid beschreven in alle NZ media, was uiteindelijk met tussenkomst van de politie opgelost. Dat was althans het bericht van de TA-trust via hun kanalen. Maar volgens de track en trace  codes van NZ-post waren onze parcels in Christchurch blijven hangen. Tom had ellenlange telefoongesprekken met NZ-post. Als zijn box er niet was zou hij naar Christchurch moeten vanwege medische resupplies. Alleen Katja’s box zou in Arthurs Pass zijn. Zij had meteen bij het begin van de trail haar resupply boxes verstuurd. Dat bracht voor- en nadelen. Haar box met nieuwe schoenen (die hard nodig waren) was aangekomen op bestemming maar zij was er inmiddels achter gekomen dat een deel van de maaltijden die zij gestuurd had minder geschikt waren voor de trail dan gedacht. Ik had er voor gekozen eerst wat maaltijden uit te proberen en al lopende te ontdekken wat voor eten het fijnst is voor de langere secties van de trail. Uiteindelijk bleek het gelukkig mee te vallen en bleken alle resupply boxes aangekomen. Sommige van ons hadden uit voorzorg al extra eten meegenomen, dus een deel van de voorraden belandde in de free box. TA walkers on low budget zullen blij zijn geweest de royale voorraden breakfast en dinner te vinden. Snacks belandden niet in de free box.  We hadden tijdens eerdere secties ervaren hoe fijn het is om repen, noten, gedroogde vruchten, chips, snoepgoed en chocolade te eten naast de de reguliere maaltijden. De meesten van ons hadden al ervaren hoe het is om aan het einde van een sectie zonder snacks het ‘ik heb trek’ gevoel (de zogenaamde hikers hunger) te moeten trotseren. Met goed gevulde rugzakken vervolgden we onze tocht voor (naar zeggen van andere TA walkers) een van de meest lastige secties van de TA-trail.

Boxes voor the NOBO crew

Katja and Charly; after two months the resupply box is a surprise box

Reorganising the food before stuffing it into the packs

Katja, Charly and David with loaded packs on the Mingha trail towards Goats Pass

‘La storia siamo noi’ is een van mijn favoriete songs van de Italiaanse bard Francesco di Gregori. ‘Simao noi’ betekent ‘wij zijn’. ‘La storia’ vertaalt als ‘geschiedenis’ en als ‘verhaal’. Wij zijn ons verhaal. Ons verhaal tekent wie we zijn. Als je een avond in een hut doorbrengt met een groep TA lopers die samen optrekt dan hoor je hun verhaal. Het verhaal van die trail family. Dat gaat meestal over trail anecdotes; extreme loop-dagen, uitrusting die kapot going, moeilijke secties. Vast komen te zitten in een hut omdat de rivieren te hoog zijn en je niet voor of achteruit kunt. Omdat we allemaal een zelfde soort avontuur aangaan is het vaak vermakelijk. Het is ook leuk te horen hoe de verhalen van mijn eigen trail family verteld worden door mijn reisgezellen.

Onderling met de eigen trail family members gebeurt er iets heel anders. Weken lang samen oplopen geeft veel tijd en ruimte om persoonlijke verhalen te delen en bevragen. Het is mooi de verhalen te horen over de moeilijkheden die het leven gebracht heeft, de wijze van dealen met die moeilijkheden, de keerpunten in iemands leven. Een afslag die maakte dat iemand in een ander werelddeel ging wonen, een uitbreken uit een ongezonde relatie, een afgebroken zwangerschap, een keuze voor werk met bezieling.
Ik vind het ook fijn te vertellen over waar ik nu ben in mijn leven, de scheiding na zo’n lang huwelijk, het overlijden van mijn vader afgelopen jaar. Maar ook oudere verhalen, de kinderen die even wel en toch niet gekomen zijn, mijn crash in mijn spirituele zoektocht, zelfs verhalen van heel lang geleden, de switch van econometrie naar theaterschool, de eerste voettocht naar Assisi, de eerste bergtocht op de Mount Kenya. Wat ik vertel hangt af van de vragen die mijn metgezel stelt. En ik weet inmiddels ook niet meer aan wie ik welk facet van mijn leven verteld heb. Vaak komt een trail family member een paar dagen later terug op iets en vraagt weer door, zoals ik ook doe bij mijn metgezellen.
En ondanks of just door de verhalen is er ook een verhaalloos ontmoeten.

samen

lopen

eten

slapen

horen

zien

zijn

Tijdens een rustdag in Geraldine arriveerde een groepje op onze camping die, net als wij, 5 of 6 kleine tentjes op een patch vlak bij elkaar plaatste. Ieder een eigen lichtgewicht tentje, enigszins verwilderde types. Dat moesten wel TA lopers zijn, hoogstwaarschijnlijk Sobo’s; South bound walkers. Het leek me een bunch eigenwijze types, en toch heel erg samen, een trail family. Met een van hen, Jake uit de VS, wonend en werkend in Alaska maar nu on the TA trail, raakten we in gesprek. Het groepje was elkaar tegengekomen maanden geleden op de Noord punt van het Noordereiland op de eerste dag van de trail en had sindsdien vrijwel alles samen gedaan. Zo extreem als bij hen, alles samen doen, gaat het niet in mijn trail family, maar de term trail family voelt voor mij wel heel passend.

We lopen, eten, slapen vaak in eenzelfde ritme. Soms delen we een hut of een bunk room, gaan samen naar een cafe of een bar, zien af als het regent, verzorgen elkaar vanuit de first aid kit, delen chocolade en chips, houden feestjes op de berg en in bewoonde wereld. We zijn bezorgd als iemand fysieke problemen heeft en achter blijft en lopen stukken extra om te zorgen dat iedereen veilig is. We zorgen voor elkaar en we vieren met elkaar. En als een van ons een dag  vooruit is of achterop blijven we verbonden. Middels kleine boodschappen in de logboeken in de hutten, of een verrassing op de trail bij een markant punt. Op de hoogste pas van de trail had Katja, die een dag vooruit was, een boodschap voor ons achtergelaten met voor ieder een stuk snoepgoed.

Mijn trail familie is heel zorgzaam en lief met elkaar en houdt van feestjes. Mogelijk is dat een reden waarom de family wat gegroeid is. Matty is bij ons sinds oud en nieuw en sinds de laatste sectie heeft ook David zich bij ons gevoegd. Cathy en Lisa waren ook een tijdje bij ons, geadopteerd door de family, zoals zij het ieder afzonderlijk noemden. Ons family systeem is een open systeem. Het is een beetje zoals met een samengesteld gezin waarvan ik sinds mijn stiefvaderrol deel van uitmaak. Patchwork families staan erom bekend dat ze meer open zijn dan ‘traditionele’ gezinnen. Open om iemand te verwelkomen of aan te laten schuiven bij een maaltijd.

Cathy was stoer alleen op pad en was aangenaam gezelschap bij de new years eve party op de berg. De volgende dag brak haar loopstok bij een river crossing en werd ze bijna meegenomen door het water, niemand anders in de buurt. Voor de veiligheid liep ze de rest van de river crossings met ons mee. Voor de gezelligheid nog een dagje langer, tot en met de hot tubs Lodge bij Lake Ohao.

Zo ook Lisa die er achter kwam dat samen optrekken met een groep veel leuker was dan ze dacht. Ze bleef een dagje langer bij ons om mee te doen met de coffee & cake party at Maria’s place en de ecstatic dance party in de Snow Denn Lodge.

Met Isis and Vanessa (Can) and Katja (D) vlakbij de Mavora lakes

New years eve party at Stodys hut, Katja (D), Rachel (NZ), Matty (Aus), Katy (US), Timon (D), Charly (D), Tom(D), Vanessa (Can)

Charly bought a bottle of champagne and Matty carried the bubbles up the mountain (although he doesn’t drink himself).

Zelfde party, nu met gezichten

Charly, Vanessa and Cathy matching the colors of the flowers

Dinner party at Lake Ohao Lodge, after hot tub party, Charly, Vanessa, Matty, Tom, me and Katja

Zelfde party, nu met Lisa

Grill party, idee van Tom

Uitgeteld na een lange dag, Matty, me and Tom

Coffee and cake party at Primo e Secundo bij Maria in Methven (highly recommended). David (mirror) neemt de foto.

Taking care at another river crossing

Pancake party at Methven, arranged by Vanessa and Charly, met David (NL) naast mij en Lenny (D) tegenover me.

Weet jij, weten jullie al wat je gaat doen met Kerst? Die vraag kwam al een paar keer langs tijdens de gespekjes met fellow TA walkers. Voor Vicky was het duidelijk. Die zou tot vlak voor kerst met ons optrekken en dan vanuit Queenstown het vliegtuig nemen om kerst te vieren met haar familie in Wellington (op het Noordereiland) om daarna de TA weer op te pakken. Voor ons TA walkers gaat de vraag wat je gaat doen niet alleen over al dan niet kerst vieren maar ook over logistiek. Accomodaties in Queenstown en omgeving zitten bomvol rond kerst en met kerst kun je geen boodschappen doen en bovendien is alles in Queesntown duur. Tom opperde om samen een kerstmaal te doen in plaats van het gebruikelijke ieder kookt zijn eigen maaltje. Toen ontstond het idee om kerst te vieren in een van de hutten op de trail. Het werd Roses hut. Eigenlijk een beetje te ver om met een extra zware rugzak in een dag te doen. Geen van ons was voor 18 uur in de hut en de laatsten pas even voor 20 uur. Dan nog kerst eten maken en wijn drinken terwijl er ook andere TA walkers verblijven in de hut leek een slecht plan. Het werd een TA zero Christmas day voor onze trail family van 6; Katja, Charly, Tom, Vanessa, Isis en ik. Toevallig bleken wij die hele dag en opvolgende nacht de enigen te zijn in de hut.

TA zero Christmas day program:

• uitslapen
• kleding reparaties
• stretching yoga session
• ecstatic dance
• nek en schouders massage
• eten koken

Roses hut Christmas menu:

• hot spinach dip with focaccia
• green beans with garlic butter and crispy onions
• gnocchi with fennel, asparagus and a creamy blue chees sauce
• vanilla cream dessert with blueberries, cookie base and chocolate chips
• cherries and quark dessert

heerlijke wijnen

en kaarslicht

er zelfs kadootjes

De Longwoods is een bebost laaggebergte en berucht en geliefd onder TA walkers. Op de social media van de TA was een discussie ontstaan of het nou wel of niet een goed idee is om de slechtste delen van de trail van de Longwoods te voorzien van een boardwalking system. Wie wel eens in de Hoge Venen in Belgie heeft gewandeld kent ze, het zijn lange stukken waar je over houten planken loopt boven nat veen en modder. Met metaal gaas eroverheen, zodat je minder snel uitglijdt. De argumenten voor zijn overtuigend; met steeds meer TA walkers gaan de paden stuk en wordt het ecosysteem aangetast. Maar ik ben blij dat ik de Longwoods nog voor de ingreep heb mogen lopen. Urenlang door de modder, het ene stuk nog dieper dan het andere. Vaak meer dan knie diep, zwaar en vooral heel veel fun. Met Vanessa en Isis, die later de trail namen Fierce Giggles en Brave Giggles (the Giggle twins) zouden krijgen, was het heerlijk lachen om alle vergeefse pogingen om de diepste stukken water en modder te vermijden.