‘La storia siamo noi’ is een van mijn favoriete songs van de Italiaanse bard Francesco di Gregori. ‘Simao noi’ betekent ‘wij zijn’. ‘La storia’ vertaalt als ‘geschiedenis’ en als ‘verhaal’. Wij zijn ons verhaal. Ons verhaal tekent wie we zijn. Als je een avond in een hut doorbrengt met een groep TA lopers die samen optrekt dan hoor je hun verhaal. Het verhaal van die trail family. Dat gaat meestal over trail anecdotes; extreme loop-dagen, uitrusting die kapot going, moeilijke secties. Vast komen te zitten in een hut omdat de rivieren te hoog zijn en je niet voor of achteruit kunt. Omdat we allemaal een zelfde soort avontuur aangaan is het vaak vermakelijk. Het is ook leuk te horen hoe de verhalen van mijn eigen trail family verteld worden door mijn reisgezellen.

Onderling met de eigen trail family members gebeurt er iets heel anders. Weken lang samen oplopen geeft veel tijd en ruimte om persoonlijke verhalen te delen en bevragen. Het is mooi de verhalen te horen over de moeilijkheden die het leven gebracht heeft, de wijze van dealen met die moeilijkheden, de keerpunten in iemands leven. Een afslag die maakte dat iemand in een ander werelddeel ging wonen, een uitbreken uit een ongezonde relatie, een afgebroken zwangerschap, een keuze voor werk met bezieling.
Ik vind het ook fijn te vertellen over waar ik nu ben in mijn leven, de scheiding na zo’n lang huwelijk, het overlijden van mijn vader afgelopen jaar. Maar ook oudere verhalen, de kinderen die even wel en toch niet gekomen zijn, mijn crash in mijn spirituele zoektocht, zelfs verhalen van heel lang geleden, de switch van econometrie naar theaterschool, de eerste voettocht naar Assisi, de eerste bergtocht op de Mount Kenya. Wat ik vertel hangt af van de vragen die mijn metgezel stelt. En ik weet inmiddels ook niet meer aan wie ik welk facet van mijn leven verteld heb. Vaak komt een trail family member een paar dagen later terug op iets en vraagt weer door, zoals ik ook doe bij mijn metgezellen.
En ondanks of just door de verhalen is er ook een verhaalloos ontmoeten.

samen

lopen

eten

slapen

horen

zien

zijn

Tijdens een rustdag in Geraldine arriveerde een groepje op onze camping die, net als wij, 5 of 6 kleine tentjes op een patch vlak bij elkaar plaatste. Ieder een eigen lichtgewicht tentje, enigszins verwilderde types. Dat moesten wel TA lopers zijn, hoogstwaarschijnlijk Sobo’s; South bound walkers. Het leek me een bunch eigenwijze types, en toch heel erg samen, een trail family. Met een van hen, Jake uit de VS, wonend en werkend in Alaska maar nu on the TA trail, raakten we in gesprek. Het groepje was elkaar tegengekomen maanden geleden op de Noord punt van het Noordereiland op de eerste dag van de trail en had sindsdien vrijwel alles samen gedaan. Zo extreem als bij hen, alles samen doen, gaat het niet in mijn trail family, maar de term trail family voelt voor mij wel heel passend.

We lopen, eten, slapen vaak in eenzelfde ritme. Soms delen we een hut of een bunk room, gaan samen naar een cafe of een bar, zien af als het regent, verzorgen elkaar vanuit de first aid kit, delen chocolade en chips, houden feestjes op de berg en in bewoonde wereld. We zijn bezorgd als iemand fysieke problemen heeft en achter blijft en lopen stukken extra om te zorgen dat iedereen veilig is. We zorgen voor elkaar en we vieren met elkaar. En als een van ons een dag  vooruit is of achterop blijven we verbonden. Middels kleine boodschappen in de logboeken in de hutten, of een verrassing op de trail bij een markant punt. Op de hoogste pas van de trail had Katja, die een dag vooruit was, een boodschap voor ons achtergelaten met voor ieder een stuk snoepgoed.

Mijn trail familie is heel zorgzaam en lief met elkaar en houdt van feestjes. Mogelijk is dat een reden waarom de family wat gegroeid is. Matty is bij ons sinds oud en nieuw en sinds de laatste sectie heeft ook David zich bij ons gevoegd. Cathy en Lisa waren ook een tijdje bij ons, geadopteerd door de family, zoals zij het ieder afzonderlijk noemden. Ons family systeem is een open systeem. Het is een beetje zoals met een samengesteld gezin waarvan ik sinds mijn stiefvaderrol deel van uitmaak. Patchwork families staan erom bekend dat ze meer open zijn dan ‘traditionele’ gezinnen. Open om iemand te verwelkomen of aan te laten schuiven bij een maaltijd.

Cathy was stoer alleen op pad en was aangenaam gezelschap bij de new years eve party op de berg. De volgende dag brak haar loopstok bij een river crossing en werd ze bijna meegenomen door het water, niemand anders in de buurt. Voor de veiligheid liep ze de rest van de river crossings met ons mee. Voor de gezelligheid nog een dagje langer, tot en met de hot tubs Lodge bij Lake Ohao.

Zo ook Lisa die er achter kwam dat samen optrekken met een groep veel leuker was dan ze dacht. Ze bleef een dagje langer bij ons om mee te doen met de coffee & cake party at Maria’s place en de ecstatic dance party in de Snow Denn Lodge.

Met Isis and Vanessa (Can) and Katja (D) vlakbij de Mavora lakes

New years eve party at Stodys hut, Katja (D), Rachel (NZ), Matty (Aus), Katy (US), Timon (D), Charly (D), Tom(D), Vanessa (Can)

Charly bought a bottle of champagne and Matty carried the bubbles up the mountain (although he doesn’t drink himself).

Zelfde party, nu met gezichten

Charly, Vanessa and Cathy matching the colors of the flowers

Dinner party at Lake Ohao Lodge, after hot tub party, Charly, Vanessa, Matty, Tom, me and Katja

Zelfde party, nu met Lisa

Grill party, idee van Tom

Uitgeteld na een lange dag, Matty, me and Tom

Coffee and cake party at Primo e Secundo bij Maria in Methven (highly recommended). David (mirror) neemt de foto.

Taking care at another river crossing

Pancake party at Methven, arranged by Vanessa and Charly, met David (NL) naast mij en Lenny (D) tegenover me.

Weet jij, weten jullie al wat je gaat doen met Kerst? Die vraag kwam al een paar keer langs tijdens de gespekjes met fellow TA walkers. Voor Vicky was het duidelijk. Die zou tot vlak voor kerst met ons optrekken en dan vanuit Queenstown het vliegtuig nemen om kerst te vieren met haar familie in Wellington (op het Noordereiland) om daarna de TA weer op te pakken. Voor ons TA walkers gaat de vraag wat je gaat doen niet alleen over al dan niet kerst vieren maar ook over logistiek. Accomodaties in Queenstown en omgeving zitten bomvol rond kerst en met kerst kun je geen boodschappen doen en bovendien is alles in Queesntown duur. Tom opperde om samen een kerstmaal te doen in plaats van het gebruikelijke ieder kookt zijn eigen maaltje. Toen ontstond het idee om kerst te vieren in een van de hutten op de trail. Het werd Roses hut. Eigenlijk een beetje te ver om met een extra zware rugzak in een dag te doen. Geen van ons was voor 18 uur in de hut en de laatsten pas even voor 20 uur. Dan nog kerst eten maken en wijn drinken terwijl er ook andere TA walkers verblijven in de hut leek een slecht plan. Het werd een TA zero Christmas day voor onze trail family van 6; Katja, Charly, Tom, Vanessa, Isis en ik. Toevallig bleken wij die hele dag en opvolgende nacht de enigen te zijn in de hut.

TA zero Christmas day program:

• uitslapen
• kleding reparaties
• stretching yoga session
• ecstatic dance
• nek en schouders massage
• eten koken

Roses hut Christmas menu:

• hot spinach dip with focaccia
• green beans with garlic butter and crispy onions
• gnocchi with fennel, asparagus and a creamy blue chees sauce
• vanilla cream dessert with blueberries, cookie base and chocolate chips
• cherries and quark dessert

heerlijke wijnen

en kaarslicht

er zelfs kadootjes

De Longwoods is een bebost laaggebergte en berucht en geliefd onder TA walkers. Op de social media van de TA was een discussie ontstaan of het nou wel of niet een goed idee is om de slechtste delen van de trail van de Longwoods te voorzien van een boardwalking system. Wie wel eens in de Hoge Venen in Belgie heeft gewandeld kent ze, het zijn lange stukken waar je over houten planken loopt boven nat veen en modder. Met metaal gaas eroverheen, zodat je minder snel uitglijdt. De argumenten voor zijn overtuigend; met steeds meer TA walkers gaan de paden stuk en wordt het ecosysteem aangetast. Maar ik ben blij dat ik de Longwoods nog voor de ingreep heb mogen lopen. Urenlang door de modder, het ene stuk nog dieper dan het andere. Vaak meer dan knie diep, zwaar en vooral heel veel fun. Met Vanessa en Isis, die later de trail namen Fierce Giggles en Brave Giggles (the Giggle twins) zouden krijgen, was het heerlijk lachen om alle vergeefse pogingen om de diepste stukken water en modder te vermijden.