Arthurs Pass bracht veel meer goeds dan verwacht. Naast de toch bezorgde resupply boxes vonden we (Katja, Charly, David en ik) in de NZ Alpine Club Lodge een ideale overnachtingsplek. De goed uitgeruste keuken, warme douches en royale zitkamer vol klimmagazines, topografische kaarten en alpinisten parafernalia nodigde uit tot een extra rustdag. Die namen we echter niet. De spanning over onze resupplies had plaatsgemaakt voor spanning over de volgende sectie. Er was regen op komst maar het zou nog anderhalve dag droog blijven. Een window noemen ze dat, een mogelijkheid om een sectie met river crossings of river walking door te komen. De Bealey, Mingha, Deception, Otira, Taramakau en Otehake stonden op het programma voor de komende dagen. We hoopten voor de regen in ieder geval de Bealey, Mingha en Deception River door te komen. Dag 1 was zonnig en de crossings van Bealey River (1 x) en (Mingha meerdere keren) brachten slechts de gebruikelijke natte voeten met zich mee. De views bij Goat Pass waren prachtig en de afdaling via Deception was uitdagend maar goed te doen. Eerst klauteren en bolder hoppen door een kleine bergstroom welke al snel veranderde in een snelstromende berg rivier; heen en weer gaand tussen beide zijden of soms stukken door de rivier wadend.

In de bush, pal aan de rivier, lag Upper Deception hut. Daar bleek Emily (NZ) ook NOBO te gaan en met Katja, Charly, David, Lenny en ik waren alle 6 bedden bezet door NOBO’s. Gelukkig was de window of opportunity voor de SOBO’s anders dan voor ons want dat kan soms heel beroerd uitpakken als er meer hikers zijn dan bunk beds. In de hut was ook een vrijwel nieuw hutboek the vinden, het intentions book. Het vorige intentions boek was waarschijnlijk meegenomen voor onderzoek, nadat eind December een TA walker was omgekomen in de Deception River. In het nog nieuwe boek was the lezen dat Frank (NL) en Kate (NZ) 3 nachten in de hut hadden doorgebracht. Frank zou later ook deel van onze trail family worden. Hij vertelde dat Kate en hij een prima tijd hadden gehad dankzij royale etensvoorraden, maar dat het overduidelijk was dat ze in beide richtingen geen kans van door komen hadden zolang het bleef regenen.

Wij vertrokken vroeg omdat we meer dan 10 uur te lopen hadden tot aan Kiwi hut maar ook in de hoop de Deception River door te komen voor de regen. Dat laatste bleek niet mogelijk. Zoals zo vaak kwam de regen eerder en vanaf halverwege de morgen liepen we in de regen. Emily zou, gezien de river crossings, met ons oplopen en voegde in alsof ze altijd al deel was van onze kleine trail family. De rivier leek aan te zwellen maar nog niet zo hard dat het nodig leek om als groep samen te blijven. Bij twee van de vele crossings van de Deception River besloten Charly en ik te linken omdat de stroming toch wel fors was. Bij de monding van de Deception River in de Otira River, na 5 loopuren, had Katja op ons gewacht. Hier was de escape uit de route, de escape die Frank en Kate hadden moeten gebruiken nadat ze hun voedsel voorraden hadden gebruikt tijdens het oponthoud in Upper Deception hut. Wij waren blij dat we de beruchte Deception River goed waren doorgekomen, en namen een korte lunch break onder een grote naaldboom, om wat bescherming te hebben tegen de regen. Het baarde ons enige zorgen dat Lenny, die vlak na ons zou vertrekken uit de Upper Deception hut, ons nog niet ingehaald had, maar Lenny was een boom van een kerel en zou gemakkelijk de river crossings moeten kunnen doen.

We hadden nog niet de helft van de geplande loopuren erop zitten en vervolgden onze tocht via de high water route langs de brede Otira River. We hadden al eerder high water routes gehad op onze trail en meestal zijn ze vrij beroerd. Beroerd als in: trail secties die ze in de Alpenlanden in Europa zouden afsluiten wegens ‘te gevaarlijk‘. Zo ook deze high water route; landslides en gevallen bomen waar we omheen moesten zien te komen. Toen we een kans zagen af te dalen naar de rivier besloten we de grote rivierbedding te proberen. Het was immers pas een halve dag aan het regenen en in de brede bedding zou het mogelijk nog wel meevallen met de stroming. Het bleek een goede keuze en de Otira River en later de Taramakau bleken goed doorloopbaar en waar nodig doorwaadbaar in hun brede bedding. Toen we ook de zijrivier de Otehahe waren overgestoken wisten we dat we goed zaten. De rest van de dag was doorbijten in onze doorweekte regenkleding. Toen we, na een laatste crossing van de Taramakau, de Kiwi hut naderden, roken we dat er gestookt werd in de hut. Emily en David waren al gearriveerd, naast een drietal SOBO’s, maar tot onze verrassing was ook Tom daar. Tom lag een dag achter op ons schema en had gezien de weersverwachting gekozen om de beruchte Mingha en Deception sectie over te slaan en had via de escape route de trail vervolgd. Tom was vroeg gearriveerd en had zich, tot ieders genoegen, ontfermd over het brandhout en de kachel. Na ons arriveerden Lenny, Vanessa en Matty. Met name de laatste twee hadden een heroic big day gemaakt. Ik was goed kapot na deze dag maar vanaf de andere kant van Goats Pass hadden zij minstens drie loopuren meer gedaan. Ik was vol bewondering. En blij dat we onverwacht met onze hele trail family samen in een hut verbleven.

Charly, end of the sunny day in Deception River

Katja next morning in Deception River

Katja and Charly in Taramakau River