‘Heb je zin om mee te gaan naar Mount Taranaki? Het is niet on the TA maar wel een prachtige hoog-alpiene beklimming. Ik moet voor werk die kant op en kan je oppikken on the way’, zei Vicky, mijn Welington TA trail vriend van de eerste weken. Mount Taranaki! Natuurlijk wilde ik dat. Ik had de Taranaki al zien liggen vanaf een top op de Queen Charlotte’s trail, op de Noordelijke punt van het Zuidereiland. De Taranaki is een meer dan 2500 meter hoge berg, qua vorm klassiek zoals een kind een berg tekent of, voor wielerliefhebbers, zoals de fameuze Mont Ventoux. Taranaki staat pal aan de kust en staat daar alleen. Het zou prachtig zijn deze te beklimmen. Ik hoefde alleen te zorgen dat ik op donderdagmiddag uit de bush was, op een plek waar een auto kon komen. Vrijdag zou Vicky aan het werk zijn en vrijdagavond zouden we alvast kamp maken op de flank van de berg, zodat we zaterdagochtend een vroege start in het donker konden maken. De weersverwachting was goed genoeg om de trip te doen, maar niet ideaal; grotendeels bewolkt, wat regen, misschien een beetje zon. Toen het eerste licht aanbrak, vlak voor zonsopkomst, bleken de weersomstandigheden veel beter dan gedacht. Rondom Taranaki was een zee van wolken, maar wij liepen daarboven. En in de verte aan de horizon in Noord-Oostelijke richting waren kleine vormen uitgetekend boven de wolken. Dat moesten Ruhapehu, Ngauruhu en Tongariru zijn. Ik was verheugd ze te zien wetende dat de Te Araroa me later langs deze grote vulkanen zou voeren. Het was magisch ze zo te zien. Ik dacht aan wat me verteld was over de betekenis van deze bergen voor de Maori. In hun traditie zijn alle bergen bezielde wezens.  Sommigen zoals Taranaki, Ruhapehu, Ngauruhu en Tongariro nemen meer plek in, letterlijk doordat ze zo groot zijn, maar ook in de verhalen. Zo is er een verhaal met jalouzie, vuurspuwende titanenstrijd, verbanning, kokende woede en weemoedig verdriet dat deze bergen, de verbannen Taranaki, en de andere drie in de verte verbindt. Ik geniet vooral van de buitenaardse schoonheid en maak al lopende nieuwe vrienden; Sarah en Craig nodigen me uit bij hen te logeren als ik op mijn TA langs hun huis loop.

Met Vicky vier ik het bereiken van de top en we sluiten de trip af met een free-camp in een bird-sanctuary, een roofdieren vrij omheind park. In de avond hoor ik voor het eerst de schrille roep van de kiwi, geluksbrenger van Nieuw Zeeland, symbool voor ongeschonden natuur, en de favoriete vogel van veel Nieuw Zeelanders. Te zien krijg ik de kiwi nog niet, maar Sarah en Craig hebben me een see the kiwi tour beloofd als ik bij ze langs kom, en geluksbrenger kiwi horen is een goed begin.

View from Taranaki just before sunrise

Vicky climbing Taranaki, Ruhapehu on the horizon

Tongariro, Ngauruhu and Ruhapehu seen from Taranaki

Sunrise seen from Taranaki

With Vicky (almost) on summit Taranaki

Sarah and Craig on summit Taranaki

Posing on summit Taranaki with Tongariro, Ngauruhu and Ruhapehu on the horizon