God is in the detour is een van mijn favoriete songs. The good stuff seems to happen when you’re on a detour zingt singer song writer VanWyck (NL). Nu is de hele Te Araroa een soort detour, maar ook van de TA kun je afdwalen en afwijken. Dat doe ik op het Noordereiland vaker dan op het Zuidereiland en een van de detours zou gaan langs een ridgeline met klauterwerk in de Tararua’s. Met kettingen op de stijle stukken en een 70 meter lange stalen ladder. Het zou pittig zijn maar dit soort terein had ik vaker met grote rugzak getackeld. De weersvoorspelling was goed genoeg. Op dag 2, de crux dag voor de sectie, zou het zonnig zijn en dat was het ook. Zwetend en genietend liep ik omhoog, maar bij de turn-off bij Bridge Peak schrok ik. Het DOC -bord gaf 7 a 9 uur aan voor de ridge sectie tot aan de Maungahuka hut. Afgaand op de kaart had ik op 4 a 5 uur gerekend. De ridge zou hoogstwaarschijnlijk geen mogelijkheid bieden voor een bivak.  Als de sectie meer dan 5 uur zou vragen zou ik in het donker door exposed terrein moeten. Gelukkig was er een alternatief. De ruime en moderne Kime hut lag een stukje verder dan Bridge Peak. Er was al veel volk bij de hut en na mij bleken nog meer hikers te arriveren. Het was reuze gezellig met alle blije weekend trampers uit Wellington.

De volgende dag bleek ik een goede keuze te hebben gemaakt. Bijna 6 uur bleek ik nodig te hebben voor de lastige ridgeline naar de Maungahuka hut. Helaas was het weer al aan het verslechteren en de beloofde mooie uitzichten bleven verborgen in de wolken. De kettingen hingen er niet voor niets. Hier en daar had ik wel een extra ketting erbij willen hebben. Bij de ook weer prachtig gelegen Maungahuka hut nam ik een wat verlate lunch pauze om daarna weer echt north bound te lopen naar de Anderson Memorial hut. Ook nu bleek ik de looptijden verkeerd te hebben ingeschat.  Toen om 8 uur de schemer inviel was ik nog een ruim uur verwijderd van mijn doel. Onder de bomen die tot aan de ridge line groeiden had ik mijn hoofdlampje hard nodig om mijn stappen te kunnen zetten. Ik overdacht de opties. Kime hut van de avond ervoor had 20 bedden en die waren allemaal bezet geweest. Anderson Memorial had er maar 6. Met een derde van de mensen van de dag ervoor waren die allemaal bezet. En als je na 9 in het donker zo’n hut binnen stapt ligt iedereen al op bed. Ik heb het zelf andersom meegemaakt. In Martins hut, een 4 bunk hut. We waren met 6, waarvan 2 op de vloer. Twee hikers arriveerden na 10 ‘s avonds. De hut was echt al vol en zij moesten hun tent proberen op te zetten waar er geen plek was om een tent op te zetten. Dat is dikke ellende. Maar de Anderson Memorial hut was weer verder weg van parkeerplaatsen en het was inmiddels zondag. Ik hoopte dat er niemand zou zijn in de hut en toen ik na 9 aankwam waren de eerste tekenen gunstig. Onder het afdakje geen wandelstokken, natte schoenen of sokken aan de waslijn. Met enige spanning opende ik de deur; niemand, fijn! Helemaal blij werd ik van het brandhout en aanmaak hout dat klaar lag bij de houtkachel. Ik stookte de hut lekker warm, at mijn avondeten en ging goed moe en voldaan de nacht in. De volgende ochtend wachtte me een verrassing; sneeuw. Ongebruikelijk voor de tijd van het jaar. Het bos vlakbij de hut was gewoon nog groen en zwart maar de open stukken aan de andere kant van de hut waren wit en de sneeuw laagjes werden dikker en dikker. Ik besloot een rustdag te houden. Het comfort van de hut, de houtkachel, het brandhout was aangenaam.  Het was ook niet te verwachten dat er in dit weer, op een maandag, nog iemand zou arriveren. Ik luisterde naar mijn favoriete muziek op mijn ear pods, God is in the Detour, deed wat houthakkerswerk en genoot van de magie van het witte landschap en het wonderschone bos.

Wellington weekend hikers enjoying sunset near Kime hut

Chains in the Tararua’s

The famous 70 meter steel ladder in the Tararua’s

Window view from Anderson Memporial hut

Tararua forest near Anderson Memorial hut

Anderson Memorial hut with early autumn snow