Je leest hier blogs van mijn Te Araroa trail avontuur nu in 2025 en 2026. Als je zin hebt kun je ook blogs terug te lezen van mijn eerdere pelgrimages.

Wil je weten hoe ver ik gevorderd ben op de trail ?
Dat kan via live.garmin.com/markloopt.

Road walking is onderdeel van de Te Araroa, en veel meer dan de meeste lopers wensen. Het is dan ook een veelbesproken topic onder TA hikers. Er zijn relatief kleine stukken van een kilometer of 5 langs een drukke grote weg en er zijn gravelroad dagen, soms meer dan 30 km op een dag. De ervaren trail lopers die een of meerdere amerikaanse trails hebben gelopen zijn eensgezind over road walking. Deze seasoned through hikers – type 1 TA walker volgens een prachtig Wilderness article van Katrina Megget – zijn verwend met de Amerikaanse standaard waarbij je alleen op asfalt loopt als je een weg oversteekt. Maar niet alleen zij mopperen over het teveel aan road walking. Het kan gevaarlijk zijn, is saai en je hebt meer kans op blessures. Het lijkt er zelfs op dat minder dan 5% van de TA hikers alles loopt of kayakt (ja dat zit ook in de TA, een 5-daagse kayak-tocht over de Whanganui River). Dat de meesten niet alles lopen heeft zeker met het ontwerp van de TA te maken. Veel road walking langs boerenland op het Noordereiland en een paar trail uitdagingen op het Zuidereiland. Twee grote rivieren met brede rivierbeddingen zijn slechts bij uitzonderlijk gunstige weersomstandigheden crossable. Bij de Rakaia River mag je 60 kilometer omlopen (of liften of een shuttle regelen) en bij de Rangitata zelfs meer dan 130. Bij Queenstown is iets anders aan de hand. Daar liepen de hikers de eerste TA seizoenen langs de drukke bochtige motorway. Veel te gevaarlijk, dus een stuk van 80 km is, net als de bypasses bij de grote rivieren, niet als TA bestempeld. Dat is niet helemaal wat je verwacht bij een through hike. Bij mijn eerdere grote voettochten had ik pelgrim vuistregels van connecting footsteps. Uitzondering was de veerboot. Zo begon ik ook aan de TA. Ik werd door mijn trail vrienden dan ook gezien als purist, type 9 van de 10 types volgens Katrina Megget (naast type 2 kitchen sink carrier en, vanwege mijn blog, type 6 the influencer). Waar mijn vrienden een vlak stuk van 55 km per huurfiets aflegden liep ik het relatief saaie stuk langs de grote kanalen. Toch verschoof ik van relatieve purist naar pragmaticus, simpelweg omdat je toch al regelmatig in een geboekte shuttle zit of moet liften om de etensvoorraden bij te vullen. En op het Noordereiland, met nog veel meer road walking dan op het Zuidereiland, ben ik nog een beetje verder opgeschoven. Ik zoek andere routes dan uitgezet en sla stukken over. Soms loop ik over beboste ridges zonder paden (dat gaat heel langzaam vooruit) en loop ik mezelf vast omdat de route die er op de kaart goed uitzag over prive land blijkt te gaan. Mariusz, een andere NOBO TA loper die net als ik tijd had ingeruimd voor beide eilanden, maakt net weer andere keuzes. Hij heeft gekozen vanaf de grote vulkanen in het midden niet naar de Noordpunt van het eiland te lopen, maar naar de Oostkaap. Een stoere keuze om door gebieden te lopen waar doorgaans alleen jagers hun voetstappen zetten. Ik overweeg via de Kaimai Range naar het Noorden te lopen als alternatief voor de onaantrekkelijke route langs Hamilton.

Gravel road walking langs boerenland in Otautau

Road walking

Bypass Rangitata shuttle

Te Araroa map South Island; paars is bypass en telt niet mee voor de meer dan 3000 km

Big River bypasses, de paarse stukken heb ik gedaan met shuttles, sommige lopers liften, een enkeling loopt alles

De trail is: de paden, de rivieren, de bossen, het landschap, het weer en dat is prachtig en soms bruut.

De trail is ook: de mensen met wie je afziet, met wie je deelt en met wie je viert. Vanaf dag 1 van de Te Araroa liep ik samen op met mooie mensen die een zelfde avontuur waren begonnen. Na een tijdje bleken we een trail family te vormen en gedurende de trail voegden zich nieuwe gekke lieve mensen bij onze kleine TA NOBO clan.

De Te Araroa South Island bleek een trail van hart en ziel

met en dankzij deze trail family members

in volgorde van ontmoeten op de trail:

‘Steady’ Vicky, first trail friend to be encountered and last to be on trail with, being a gentle host, not only in your house in Wellington, but also on the first weeks on trail; you being a Kiwi, explaining stuff about New Zealand and its culture, going ahead at the first river crossing, being generous when in town, and as a very welcoming extra inviting me for a tramp on the sacred Taranaki Maunga mountain.

Thank you Vicky

‘True Hiker‘ Katja, fellow loper van het eerste uur, ware liefhebber van de trough hike, van alles; het lopen, plannen, organiseren, vastleggen, afzien en genieten. Als ik twijfelde wat te doen vanwege zorgen over een achtergebleven trail family member dan was jij daar. Jouw reis bleek heel intens. Je liep door waar een ander gestopt zou zijn en liep met je openheid en kwetsbaarheid in onze harten.

Dank Katja

‘Sunshine’ Charly, heart of the trail family, radiating positivity, always open and welcoming to any new family member, foster-sister or even Sobo-friend for the night. Opening your heart also to the little birds on the trail, who talked to you so freely, you listening to them so attentive. Holding and hugging me, or any other trail family member, whenever needed. And your walking on the paths turned more and more into dancing on the trail.

Thank you Charly

‘Gentle Man‘ Tom, founder of the TCKVMVI Nobo app group, carefully choosing when to walk with us and often choosing to walk separate from us, a day behind or two days ahead, but always connected and then suddenly being there and getting the fire going in the hut, for the barbeque or a pubquiz. One on one sharing stout and sharing wise words about the process of getting divorced.

Thank you Tom

‘Fierce Giggles’ Vanessa, lover of mud walking and all other full experiencing on the trail, open for the expected and the unexpected, the beauty, the hardship, the difficulties, the dancing, the deep togetherness. Te Araroa nutritionist and yoga instructor, giving feedback freely, calling me quirky, being quite quirky yourself, having a remarkable ability to just walk into peoples hearts.

Thank you Vanessa

‘Brave Giggles‘ Isis, heroin of the Takatimu Mountains, expressing directly what scares you, dealing with blisters and other physical inconveniences and anyway doing the stuff, pushing through nevertheless. You introduced the juicy bursts as favorite sweets on trail and introduced the character building phrase when the trail got tough. Beautiful and strong built character, yours.

Thank you Isis

‘Soul Searching Man’ Matty, dreamed of walking buddy for the North Island, I loved to have continued the trail with you: trail running poet, sensitive listener, coming back on things you heard from me, asking deeper and deeper, sharing your struggles, dialoging about love lessons and exploring the trail as live itself.

Thank you Matty

‘Jukebox‘ David, veelzijdige snel lopende creatieveling. Breakdancing, fundamentele fysica begrijpelijk uitleggen aan leken, fundamenteel eigenzinnig, zingen op verzoek, niet alleen jukebox songs maar ook improvisaties met opgegeven woordcombi’s, bijna nooit lachend op een foto, maar droog komisch anderen tot lachen brengen en 1 op 1 diepgaand open en nieuwsgierig.

Dank David

‘Joyful Doctor‘ Emily, fitting in so easily with our already quite big trail family, lover of NZ birds, guide for NZ birds, thoughtful and playful, sincere and silly, sensitive and respectful, openly sharing your doubts while enjoying the outdoors with us, and singing!

Thank you Emily

‘Chef Fire‘ Frank, meester in kampvuur koken, grillen, pannekoeken, feestmaken, later dan iedereen vertrekken en eerder dan iedereen aankomen, maar vooral mensen samenbrenger; rond het vuur, met je JBL, going to the beach en – speciaal voor mij – Shantels disco boy.

Dank Frank

De meeste van mijn trail vrienden hadden ervoor gekozen alleen de Te Araroa van het Zuidereiland te lopen. De laatste sectie, het charmante Queen Charlotte’s trail, stond al een beetje in het teken van het naderende afscheid; we waren vooral aan het vieren. Er werd wijn meegenomen met feestelijke wijnkelken, we deelden een avond alle luxe kazen die we meegenomen hadden, zaten rond het kampvuur, aten nog een keer pannekoeken, we liepen al zingend de laatste kilometers … en namen met zijn allen een duik in zee toen we bij het Noordelijke eindpunt van het Zuidereiland waren aangekomen. Nog een uur waren we samen in de watertaxi naar Picton, haven voor de grote veerboot naar het Noordereiland, en dan zou het afscheid nemen beginnen. Niet meteen van iedereen; Vanessa, Charly en ik hadden voor de volgende dag de veerboot geboekt en zouden een paar dagen in Wellington logeren bij Vicky, onze trail vriendin van de eerste TA weken. Maar Tom zou meteen verder reizen en Matty wachtte ons op in Picton; die had de laatste twee secties vanwege een knieblessure niet mee kunnen lopen. Emily, David en Frank zouden we nog treffen bij het barbecue feestje bij Emily in Wellington. Maar Katja en Matty zouden niet naar het Noordereiland reizen.

Afscheid nemen dus, gelukkig niet van allen tegelijk. Maar hoe doe je dat goed? Van iemand die je zo dierbaar is geworden, van iemand die als familie is gaan voelen, maar van wie het niet zeker is dat je die weer gaat zien. De Duitse vrienden weerzien, ja dat is makkelijk voorstelbaar, Katja woont zelfs in Nederland, en Munchen is niet eens heel ver uit de route als ik mijn Zwitserse vrienden bezoek … maar Nieuw Zeeland, Australie, Canada, dat is heel ver weg.

Read the rest of this entry »

Een through hike doen is fun, maar niet alleen maar eenvoudige fun;

Type 2 fun, leerde ik van mijn trail vrienden, is fun van een activiteit die terwijl je het doet helemaal niet zo fijn aanvoelt, maar die achteraf veel voldoening geeft. Ik ken het van het rotsklimmen als het net een beetje te spannend is. Van het bergwandelen als het te zwaar is, als ik vers van het lage land in 1 keer de hoge bergen in wandel. De Te Araroa is zo ruig, zwaar en uitdagend dat type 2 fun er voor iedere hiker in zit, hoe getraind, sterk of ervaren de hiker ook is.

En als je dat dan samen mag ervaren, het vele type 2 fun, met het ongemak en het afzien, dan wordt type 1 fun beleven rijker, voller, dieper.

niet alleen je eigen type 1 fun, maar ook of juist de type 1 fun van de ander

Het is meegenieten

en vaak aanstekelijk..

Zo houden Charly, Vanessa en Matty van dansen; ecstatic, line dance, any kind of dancing

houden Emily en David van zingen en van baden en nemen zij elke gelegenheid die zich leent voor een bad; een meer, een ven, een pool in de rivier

houdt Frank van grote kampvuren

houdt Isis van Abba

houdt Vanessa van trail quotes van trail family members

houden Charly en ik van de peewakawaka, de kleine vogel die zich telkens vlakbij toont en die ook van ons lijkt te houden

houdt Katja van cider en van affogato

en Tom van Irish stout

en vindt Tom ons vaak teveel en te druk maar organiseert hij wel een pub quiz voor de trail family

houdt Katja van het fotograferen van de hutten en het landschap

houdt iedereen van de schoonheid van het landschap

houdt iedereen van poëzie, en houden Tom en Matty zoveel van poëzie dat ze zelf gedichten maken

houdt iedereen van de pannenkoeken die Frank bakt op het houtvuur, terwijl zijn jbl box ‘going to the beach’ speelt

type 2 fun & type 1 fun, het is het leven vieren met trail friends, I love it.

Vanessa, Charly and Matty line dance near Crooked Spur hut

Bath in the Richmond Ranges

Frank preparing for a big fire at Lake Rotoroa

One of the trail quotes collected by Vanessa

Peewakawaka near Sabine’s hut

Affogato

With Charly, David and Fank celebrating the beauty of the landscape

dancing at the campfire

Vanessa and Charly

Emily and Mark at the Wellington party

Charly and Frank at the Wellington party

Arthurs Pass bracht veel meer goeds dan verwacht. Naast de toch bezorgde resupply boxes vonden we (Katja, Charly, David en ik) in de NZ Alpine Club Lodge een ideale overnachtingsplek. De goed uitgeruste keuken, warme douches en royale zitkamer vol klimmagazines, topografische kaarten en alpinisten parafernalia nodigde uit tot een extra rustdag. Die namen we echter niet. De spanning over onze resupplies had plaatsgemaakt voor spanning over de volgende sectie. Er was regen op komst maar het zou nog anderhalve dag droog blijven. Een window noemen ze dat, een mogelijkheid om een sectie met river crossings of river walking door te komen. De Bealey, Mingha, Deception, Otira, Taramakau en Otehake stonden op het programma voor de komende dagen. We hoopten voor de regen in ieder geval de Bealey, Mingha en Deception River door te komen. Dag 1 was zonnig en de crossings van Bealey River (1 x) en (Mingha meerdere keren) brachten slechts de gebruikelijke natte voeten met zich mee. De views bij Goat Pass waren prachtig en de afdaling via Deception was uitdagend maar goed te doen. Eerst klauteren en bolder hoppen door een kleine bergstroom welke al snel veranderde in een snelstromende berg rivier; heen en weer gaand tussen beide zijden of soms stukken door de rivier wadend.

In de bush, pal aan de rivier, lag Upper Deception hut. Daar bleek Emily (NZ) ook NOBO te gaan en met Katja, Charly, David, Lenny en ik waren alle 6 bedden bezet door NOBO’s. Gelukkig was de window of opportunity voor de SOBO’s anders dan voor ons want dat kan soms heel beroerd uitpakken als er meer hikers zijn dan bunk beds. In de hut was ook een vrijwel nieuw hutboek the vinden, het intentions book. Het vorige intentions boek was waarschijnlijk meegenomen voor onderzoek, nadat eind December een TA walker was omgekomen in de Deception River. In het nog nieuwe boek was the lezen dat Frank (NL) en Kate (NZ) 3 nachten in de hut hadden doorgebracht. Frank zou later ook deel van onze trail family worden. Hij vertelde dat Kate en hij een prima tijd hadden gehad dankzij royale etensvoorraden, maar dat het overduidelijk was dat ze in beide richtingen geen kans van door komen hadden zolang het bleef regenen.

Wij vertrokken vroeg omdat we meer dan 10 uur te lopen hadden tot aan Kiwi hut maar ook in de hoop de Deception River door te komen voor de regen. Dat laatste bleek niet mogelijk. Zoals zo vaak kwam de regen eerder en vanaf halverwege de morgen liepen we in de regen. Emily zou, gezien de river crossings, met ons oplopen en voegde in alsof ze altijd al deel was van onze kleine trail family. De rivier leek aan te zwellen maar nog niet zo hard dat het nodig leek om als groep samen te blijven. Bij twee van de vele crossings van de Deception River besloten Charly en ik te linken omdat de stroming toch wel fors was. Bij de monding van de Deception River in de Otira River, na 5 loopuren, had Katja op ons gewacht. Hier was de escape uit de route, de escape die Frank en Kate hadden moeten gebruiken nadat ze hun voedsel voorraden hadden gebruikt tijdens het oponthoud in Upper Deception hut. Wij waren blij dat we de beruchte Deception River goed waren doorgekomen, en namen een korte lunch break onder een grote naaldboom, om wat bescherming te hebben tegen de regen. Het baarde ons enige zorgen dat Lenny, die vlak na ons zou vertrekken uit de Upper Deception hut, ons nog niet ingehaald had, maar Lenny was een boom van een kerel en zou gemakkelijk de river crossings moeten kunnen doen.

We hadden nog niet de helft van de geplande loopuren erop zitten en vervolgden onze tocht via de high water route langs de brede Otira River. We hadden al eerder high water routes gehad op onze trail en meestal zijn ze vrij beroerd. Beroerd als in: trail secties die ze in de Alpenlanden in Europa zouden afsluiten wegens ‘te gevaarlijk‘. Zo ook deze high water route; landslides en gevallen bomen waar we omheen moesten zien te komen. Toen we een kans zagen af te dalen naar de rivier besloten we de grote rivierbedding te proberen. Het was immers pas een halve dag aan het regenen en in de brede bedding zou het mogelijk nog wel meevallen met de stroming. Het bleek een goede keuze en de Otira River en later de Taramakau bleken goed doorloopbaar en waar nodig doorwaadbaar in hun brede bedding. Toen we ook de zijrivier de Otehahe waren overgestoken wisten we dat we goed zaten. De rest van de dag was doorbijten in onze doorweekte regenkleding. Toen we, na een laatste crossing van de Taramakau, de Kiwi hut naderden, roken we dat er gestookt werd in de hut. Emily en David waren al gearriveerd, naast een drietal SOBO’s, maar tot onze verrassing was ook Tom daar. Tom lag een dag achter op ons schema en had gezien de weersverwachting gekozen om de beruchte Mingha en Deception sectie over te slaan en had via de escape route de trail vervolgd. Tom was vroeg gearriveerd en had zich, tot ieders genoegen, ontfermd over het brandhout en de kachel. Na ons arriveerden Lenny, Vanessa en Matty. Met name de laatste twee hadden een heroic big day gemaakt. Ik was goed kapot na deze dag maar vanaf de andere kant van Goats Pass hadden zij minstens drie loopuren meer gedaan. Ik was vol bewondering. En blij dat we onverwacht met onze hele trail family samen in een hut verbleven.

Charly, end of the sunny day in Deception River

Katja next morning in Deception River

Katja and Charly in Taramakau River

River crossing en river walking zijn nieuw voor vrijwel elke TA walker die niet uit Nieuw Zeeland komt. Voor ervaren through hikers die de big trails in de US gedaan hebben zijn resupply boxes wel bekend. Voor mij is het fenomeen nieuw. Nieuw is leuk, maar nieuw brengt soms ook verwarring en twijfel met zich mee. Resupply boxes vul je met voedsel, kleding of medicijnen die je denkt nodig te hebben on the trail. Je stuurt je pakket naar een hostel en betaalt een klein bedrag voor de moeite van het bewaren van je pakketje. Mijn trail family members waren om verschillende redenen wat zenuwachtig geworden voor de boxes die in Arthurs Pass opgepikt zouden worden. De sectie van Lake Coleridge tot Boyle zou minimaal 8 dagen zijn. Mogelijk meer als we vast zouden komen te zitten. Vast komen te zitten is een reëel risico waar je rekening mee te houden hebt. De weersverwachting kan gunstig zijn maar de oceaan is altijd nabij in Nieuw Zeeland. De weersverwachting is eigenlijk alleen betrouwbaar voor even dag of twee. Als de resupply boxes er niet zouden zijn, waar het op leek, zouden we veel meer eten mee moeten nemen.  Of we zouden vanuit Arthurs Pass naar Christchurch of Nelson moeten liften, wat een dag extra zou kosten, wat weer ongunstig zou kunnen zijn voor de river crossings.

Via de TA tamtam hadden we gehoord over een probleem met de resupply boxes in Arthurs Pass. De locale agent van NZ-post, tevens eigenaar van het cafe restaurant, en de eigenaresse van Mountain House hostel, hadden een hoog oplopend conflict met nare gevolgen voor TA walkers die hun resupply boxes niet, of niet bijtijds ontvingen.

Het conflict, uitgebreid beschreven in alle NZ media, was uiteindelijk met tussenkomst van de politie opgelost. Dat was althans het bericht van de TA-trust via hun kanalen. Maar volgens de track en trace  codes van NZ-post waren onze parcels in Christchurch blijven hangen. Tom had ellenlange telefoongesprekken met NZ-post. Als zijn box er niet was zou hij naar Christchurch moeten vanwege medische resupplies. Alleen Katja’s box zou in Arthurs Pass zijn. Zij had meteen bij het begin van de trail haar resupply boxes verstuurd. Dat bracht voor- en nadelen. Haar box met nieuwe schoenen (die hard nodig waren) was aangekomen op bestemming maar zij was er inmiddels achter gekomen dat een deel van de maaltijden die zij gestuurd had minder geschikt waren voor de trail dan gedacht. Ik had er voor gekozen eerst wat maaltijden uit te proberen en al lopende te ontdekken wat voor eten het fijnst is voor de langere secties van de trail. Uiteindelijk bleek het gelukkig mee te vallen en bleken alle resupply boxes aangekomen. Sommige van ons hadden uit voorzorg al extra eten meegenomen, dus een deel van de voorraden belandde in de free box. TA walkers on low budget zullen blij zijn geweest de royale voorraden breakfast en dinner te vinden. Snacks belandden niet in de free box.  We hadden tijdens eerdere secties ervaren hoe fijn het is om repen, noten, gedroogde vruchten, chips, snoepgoed en chocolade te eten naast de de reguliere maaltijden. De meesten van ons hadden al ervaren hoe het is om aan het einde van een sectie zonder snacks het ‘ik heb trek’ gevoel (de zogenaamde hikers hunger) te moeten trotseren. Met goed gevulde rugzakken vervolgden we onze tocht voor (naar zeggen van andere TA walkers) een van de meest lastige secties van de TA-trail.

Boxes voor the NOBO crew

Katja and Charly; after two months the resupply box is a surprise box

Reorganising the food before stuffing it into the packs

Katja, Charly and David with loaded packs on the Mingha trail towards Goats Pass

Zowat twee maanden heb ik op het Zuidereiland gelopen zonder de zee te zien. Binnenlanden met boerenland, bergen, meren en hier en daar towns met supermarkt en restaurants. De zee, de grote oceaan, is niet zichtbaar vanuit deze binnenlanden maar haar invloed is overal aanwezig. Bewolking, regen, harde wind. Van beide zijden laat de oceaan voelen dat ze nabij is. En de regen voedt de beken, kreken en rivieren. Aan drinkwater voor ons TA hikers is er geen gebrek en soms is er zoveel water dat de rivieren onneembare barrières worden.

Tijdens de grote sectie door de Richmond’s Mountains was de oceaan voor het eerst sinds lang weer te zien op de TA trail, een paar dagen, om daarna weer uit het zicht te verdwijnen omdat de trail door het rivier dal van de emerald Pelorus verder ging. En nu tijdens de laatste sectie van het Zuidereiland is de zee iedere dag in zicht. Geen blik op de grote wijde oceaan maar wel op het zoute water van de zeearmen; de fjorden of sounds zoals ze hier genoemd worden.

Het is prachtig de zee te zien van bovenaf, het is heerlijk zwemmen en prachtig kamperen aan zee.

En het zien van en zijn bij de zee betekent dat het eerste deel van het Te Araroa avontuur, de tocht door het woeste en lege Zuidereiland, bijna ten einde is.

Kenepuru Sound
feb 15 2026

Onahau Bay
feb 14 2026

Davies Bay campsite
Feb 13 2026

View of the ocean from the slopes of Mount Rintoul
Feb 8 2026

View on the ocean from Round Hill Longwoods
Dec 12 2025

Tihaka beach, Colac Bay
Dec 10 2025

Oreti Beach
Dec 9 2025

Lopen door de bergen

weten

dat het mooi is

en dan toch worden

overvallen

door schoonheid

Motatapu Mountains Macetown

Motatapu Mountains

Timaru River

Two tumb track

Deception River

Lake Rotopohueroa

Rotomairewhenua (Blue Lake)

Maniniaro (Angelus Peak)

‘La storia siamo noi’ is een van mijn favoriete songs van de Italiaanse bard Francesco di Gregori. ‘Simao noi’ betekent ‘wij zijn’. ‘La storia’ vertaalt als ‘geschiedenis’ en als ‘verhaal’. Wij zijn ons verhaal. Ons verhaal tekent wie we zijn. Als je een avond in een hut doorbrengt met een groep TA lopers die samen optrekt dan hoor je hun verhaal. Het verhaal van die trail family. Dat gaat meestal over trail anecdotes; extreme loop-dagen, uitrusting die kapot going, moeilijke secties. Vast komen te zitten in een hut omdat de rivieren te hoog zijn en je niet voor of achteruit kunt. Omdat we allemaal een zelfde soort avontuur aangaan is het vaak vermakelijk. Het is ook leuk te horen hoe de verhalen van mijn eigen trail family verteld worden door mijn reisgezellen.

Onderling met de eigen trail family members gebeurt er iets heel anders. Weken lang samen oplopen geeft veel tijd en ruimte om persoonlijke verhalen te delen en bevragen. Het is mooi de verhalen te horen over de moeilijkheden die het leven gebracht heeft, de wijze van dealen met die moeilijkheden, de keerpunten in iemands leven. Een afslag die maakte dat iemand in een ander werelddeel ging wonen, een uitbreken uit een ongezonde relatie, een afgebroken zwangerschap, een keuze voor werk met bezieling.
Ik vind het ook fijn te vertellen over waar ik nu ben in mijn leven, de scheiding na zo’n lang huwelijk, het overlijden van mijn vader afgelopen jaar. Maar ook oudere verhalen, de kinderen die even wel en toch niet gekomen zijn, mijn crash in mijn spirituele zoektocht, zelfs verhalen van heel lang geleden, de switch van econometrie naar theaterschool, de eerste voettocht naar Assisi, de eerste bergtocht op de Mount Kenya. Wat ik vertel hangt af van de vragen die mijn metgezel stelt. En ik weet inmiddels ook niet meer aan wie ik welk facet van mijn leven verteld heb. Vaak komt een trail family member een paar dagen later terug op iets en vraagt weer door, zoals ik ook doe bij mijn metgezellen.
En ondanks of just door de verhalen is er ook een verhaalloos ontmoeten.

samen

lopen

eten

slapen

horen

zien

zijn

De laatste weken heb ik meer in hutten geslapen dan in de afgelopen jaren tijdens al mijn bergtochten. In mijn tentje slapen prefereer ik doorgaans boven het slapen in een gedeelde ruimte (een bunk room, een lager). Maar de Nieuw Zeelandse zomer is erg nat. Als het regent of als je uren in de regen hebt gelopen is het vaak aantrekkelijk om een dak boven je hoofd te hebben. Bovendien helpt het om wat minder last te hebben van de sandflies en mosquitos. De hutten zijn echter nogal anders dan de berghutten die wij in Europa kennen van de Alpen.  In de Pyreneeen heb je hier en daar hutjes die enigszins vergelijkbaar zijn, maar de meeste wandelaars vinden deze hutjes te eenvoudig of te vies. Dat laatste is hier af en toe het geval, maar meestal gaat het goed met de hutten hygiene. De NZ hutten zijn in vergelijk met Alpen hutten nogal basic. Een paar stapelbedden met matras, een tafel, een paar bankjes bij de tafel en een soort aanrecht, maar meestal zonder kraan. Als er een kraan is dan moet je het water alsnog koken of filteren, want het water is opgevangen regenwater in een tank. Soms moet je water uit de rivier halen. Soms is er geen tafel. Soms is er een houtkachel of een haard. Een grote hut heeft wel 20 slaapplekken, maar meestal zijn er 8 of 6 slaapplekken in de hut. Een hut van 2 bedden noemen ze een bivy. Als je met teveel lopers bent voor de bedden slapen een paar hikers op de vloer. Soms wonen er muizen in de hut en in een enkele hut is aan de rattenvallen te zien dat er een probleem met grotere knaagdieren geweest is. Als het enigszins kan dan hang je je rugzak of etenszak op, vrijhangend, los van de muur.

In de hutten vinden de wat langere ontmoetingen plaats tussen de NOBO’s en de SOBO’s, de north bound en de south bound hikers. Overdag groeten we elkaar en hebben we soms een uitwisseling van een paar minuten. In de hut brengen we meer tijd met elkaar door en kan het reuze gezellig worden met elkaar. De relatieve luxe van de hut kan echter wel wat beperkt worden door de ontmoeting van de NOBO’s en de SOBO’s in de hutten, vooral als het regent en er nauwelijks kampeer gelegenheid is bij de hut. Tijdens de afgelopen weken en naar verwachting tijdens de komende weken komen wij grote groepen SOBO’s tegen, gestart in oktober op de Noordpunt van het Noordereiland. En mijn eigen trail family is gegroeid naar een kleine 10. Dus zelfs als onze groep verschillende tempo’s aanhoudt van een hele of halve dag verschil zijn er vaak meer TA walkers dan bedden bij een hut. Het weer speelt ook een rol in de tempi van lopen. Soms moeten de SOBO’s of wijzelf wachten vanwege de (hoog water in de rivier) weersverwachting. Dus je kunt soort van geluk of pech hebben In de Locke Stream hut (20 bunks) was ik alleen met 1 SOBO loper. In Kiwi hut (10 bunks) waren we met ruim meer dan 10. En iedereen was doorweekt en hoopte wat kleren te drogen met behulp van de houtkachel.

Cooking outside Martins hut in the Longwoods

Just NOBO’s in the Lower Wairaki hut

Sleeping on the floor in Lower Wairaki hut

Just our trail family at Dougie’s hut

Vanessa and Charly at Fern Burn hut

Trying to dry NOBO and SOBO clothes at Kiwi hut

Harper pass bivy

Joyous NOBO SOBO meet up at Hurunui hut

Jared (Sobo), me (Nobo), Emily (Nobo), Anouska (Sobo), Pika (Sobo) and David (Nobo) from Australia, New Zealand and Netherlands