In de forests van Whanganui River hou ik kamp op een plek die ooit door Britse settlers is bewoond. Oorlogsveteranen kregen een stuk land toegewezen om te ontginnen, maar het was veel te ruig om een goed bestaan op te kunnen bouwen. Het meest tastbare wat overgebleven is in het gebied is een brug die over een zijtak van de Whanganui is gebouwd, de Bridge to Nowhere. De Britse settlers worden geeerd met bordjes met namen en verhalen op de plek. Ik hou kamp bij Chestair shelter, met een vuurplek en een kleine stroom nabij. Er is geen bordje met verhaal over Chestair. Wel zijn er spannnde houten figuren te zien; een arm die de weg wijst naar de droogwc, een figuur die lijkt te zeggen dat je hier niet langs mag. Ik stel me voor dat Maori uit dit gebied hun plek terug ingenomen hebben.

Het terug innemen van plek door Maori is op allerlei manieren gaande. Zo vertelden de trail notes dat ik op weg naar de grote vulkanen langs het plaatsje National Park te gaan had. Dat was echter op geen enkele van mijn digitale kaarten te vinden, naar bleek omdat National Park pas recent weer was omgenaamd in Waimarino. Zo heette Taranaki tot voor kort Mount Egmont. Mensen gebruiken de namen door elkaar, meestal welwillend over en weer. Maar soms is er ook een moedwillig vasthouden aan de Britse naam, zoals ik bemerkte bij een ‘jaagt met honden’ vrouw die allerhartelijkst was tegen me maar weigerde om Taranaki te gebruiken en consequent en met nadruk Mount Egmont bleef zeggen.

Terug innemen van plek was ook het verhaal van Tataki woman, de vrouw die de lekkerste koffie van Waimarino serveert. Ik had de vrijmoed te vragen naar haar de prachtige tatouage op haar kin. A spiritual journey, a big change in my live, ja ik waardeer het dat je ernaar vraagt. Ze vertelde dat haar vader haar had gevraagd in te stappen iu de traditie, dat haar eerste reactie nee was, dat ze is gaan praten met haar oudere zussen en nichten, dat ze aanmoediging en steun ervoer om de stap te zetten. Een moko is niet een tatoo die je zelf kiest, de tatoo zetter kiest voor jou en vaak blijkt tijdens de ceremonie pas wat voor vorm de moko krijgt. De moko is een teken van afkomst, welke voorouders, welke plek, welke berg, welke rivier. Waar jij vandaan komt, wie jij bent en waar jij voor zorgt. De moko is een teken van verantwoordelijkheid en is prominent zichtbaar. Vanuit de Britse cultuur was deze in your face zichtbaarheid reden om te ontmoedigen (slecht voor je kansen op een baan) of af te keuren (backward). Tataki vertelde hoe fundamenteel het is om de verbinding met de voorouders te versterken en hoe haar vader – inmiddels overleden – regelmatig langs komt om haar aan te moedigen, een aanwijzing te geven of soms simpelweg een groet te brengen. Ze vertelde ook hoe diep ontroerend het is om gedragen te worden door een groep – leden van de Iwi- en om omgekeerd hen met je mee te dragen, niet voor even, maar voor altijd.

Chestairs shelter in Whanganui River forests

Woodcarved arm at Chestairs shelter

Woodcarved figure near Chestairs shelter

Tataki woman in her coffee stand The Beach, best coffee in Waimarino