Road walking is onderdeel van de Te Araroa, en veel meer dan de meeste lopers wensen. Het is dan ook een veelbesproken topic onder TA hikers. Er zijn relatief kleine stukken van een kilometer of 5 langs een drukke grote weg en er zijn gravelroad dagen, soms meer dan 30 km op een dag. De ervaren trail lopers die een of meerdere amerikaanse trails hebben gelopen zijn eensgezind over road walking. Deze seasoned through hikers – type 1 TA walker volgens een prachtig Wilderness article van Katrina Megget – zijn verwend met de Amerikaanse standaard waarbij je alleen op asfalt loopt als je een weg oversteekt. Maar niet alleen zij mopperen over het teveel aan road walking. Het kan gevaarlijk zijn, is saai en je hebt meer kans op blessures. Het lijkt er zelfs op dat minder dan 5% van de TA hikers alles loopt of kayakt (ja dat zit ook in de TA, een 5-daagse kayak-tocht over de Whanganui River). Dat de meesten niet alles lopen heeft zeker met het ontwerp van de TA te maken. Veel road walking langs boerenland op het Noordereiland en een paar trail uitdagingen op het Zuidereiland. Twee grote rivieren met brede rivierbeddingen zijn slechts bij uitzonderlijk gunstige weersomstandigheden crossable. Bij de Rakaia River mag je 60 kilometer omlopen (of liften of een shuttle regelen) en bij de Rangitata zelfs meer dan 130. Bij Queenstown is iets anders aan de hand. Daar liepen de hikers de eerste TA seizoenen langs de drukke bochtige motorway. Veel te gevaarlijk, dus een stuk van 80 km is, net als de bypasses bij de grote rivieren, niet als TA bestempeld. Dat is niet helemaal wat je verwacht bij een through hike. Bij mijn eerdere grote voettochten had ik pelgrim vuistregels van connecting footsteps. Uitzondering was de veerboot. Zo begon ik ook aan de TA. Ik werd door mijn trail vrienden dan ook gezien als purist, type 9 van de 10 types volgens Katrina Megget (naast type 2 kitchen sink carrier en, vanwege mijn blog, type 6 the influencer). Waar mijn vrienden een vlak stuk van 55 km per huurfiets aflegden liep ik het relatief saaie stuk langs de grote kanalen. Toch verschoof ik van relatieve purist naar pragmaticus, simpelweg omdat je toch al regelmatig in een geboekte shuttle zit of moet liften om de etensvoorraden bij te vullen. En op het Noordereiland, met nog veel meer road walking dan op het Zuidereiland, ben ik nog een beetje verder opgeschoven. Ik zoek andere routes dan uitgezet en sla stukken over. Soms loop ik over beboste ridges zonder paden (dat gaat heel langzaam vooruit) en loop ik mezelf vast omdat de route die er op de kaart goed uitzag over prive land blijkt te gaan. Mariusz, een andere NOBO TA loper die net als ik tijd had ingeruimd voor beide eilanden, maakt net weer andere keuzes. Hij heeft gekozen vanaf de grote vulkanen in het midden niet naar de Noordpunt van het eiland te lopen, maar naar de Oostkaap. Een stoere keuze om door gebieden te lopen waar doorgaans alleen jagers hun voetstappen zetten. Ik overweeg via de Kaimai Range naar het Noorden te lopen als alternatief voor de onaantrekkelijke route langs Hamilton.

Gravel road walking langs boerenland in Otautau

Road walking

Bypass Rangitata shuttle

Te Araroa map South Island; paars is bypass en telt niet mee voor de meer dan 3000 km

Big River bypasses, de paarse stukken heb ik gedaan met shuttles, sommige lopers liften, een enkeling loopt alles