Afscheid 1

maart 10 2026

De meeste van mijn trail vrienden hadden ervoor gekozen alleen de Te Araroa van het Zuidereiland te lopen. De laatste sectie, het charmante Queen Charlotte’s trail, stond al een beetje in het teken van het naderende afscheid; we waren vooral aan het vieren. Er werd wijn meegenomen met feestelijke wijnkelken, we deelden een avond alle luxe kazen die we meegenomen hadden, zaten rond het kampvuur, aten nog een keer pannekoeken, we liepen al zingend de laatste kilometers … en namen met zijn allen een duik in de zee toen we bij het Noordelijke eindpunt van het Zuidereiland waren aangekomen. Nog een uur zaten we in de watertaxi naar Picton, haven voor de grote veerboot naar het Noordereiland, en dan zou het afscheid nemen beginnen. Niet meteen van iedereen; Vanessa, Charly en ik hadden voor de volgende dag de veerboot geboekt en zouden een paar dagen in Wellington logeren bij Vicky, onze trail vriendin van de eerste TA weken. Maar Tom zou meteen verder reizen en Matty wachtte ons op in Picton; die had de laatste twee secties vanwege een knieblessure niet mee kunnen lopen. Emily, David en Frank zouden we nog treffen bij het barbecue feestje bij Emily in Wellington. Katja en Matty zouden niet naar het Noordereiland reizen.

Afscheid nemen dus, 1 voor 1, voor mij beter dan afscheid nemen van allen tegelijk. Maar hoe doe je dat goed? Van iemand die je zo dierbaar is geworden de afgelopen weken/maanden, van iemand die als familie is gaan voelen, maar van wie het niet zeker is dat je die weer gaat zien. De Duitse vrienden weerzien, ja dat is makkelijk voorstelbaar, Katja woont zelfs in Nederland, en Munchen is niet eens heel ver uit de route als ik mijn Zwitserse vrienden bezoek … maar Nieuw Zeeland, Australie, Canada, dat is heel ver weg.

De beste manier is vieren denk ik, een laatste flat white samen, een feestje, een maaltijd, een biertje, of zoals met Vicky, nog een uitstapje om een vulkaan te bewandelen.

En dan is er dat laatste moment,

nog een paar woorden van waardering,

een laatste omhelzing,

rekening houdend met geen weerzien in dit leven,

vol dankbaarheid voor wat samen beleefd is.

 

Trail family celebration completing TA South Island

Katja, Frank, Emily, David, Mark, Tom, Charly and Vanessa at the Northern end of TA South Island

Trail family dip at the North TA point of South Island

Celebrating finishing South Island with a dip

Last coffee before taking the ferry

Last coffee before taking the ferry, Katja, Mark, Matty, Vanessa, Emily, David and Charly

Hugs before the Ferry, Katja, Mark, Matty, Vanessa

Hugs before taking the ferry; Katja, Mark, Matty and Vanessa

Vanessa and Charly

Comments are closed.

Je leest hier blogs van mijn Te Araroa trail avontuur nu in 2025 en 2026. Als je zin hebt kun je ook blogs terug te lezen van mijn eerdere pelgrimages. Van 1 mei 2010 tot 1 september 2010 heb ik een pelgrimstocht gelopen langs Keulen, Chartres, Rocamadour en Montserrat. Onderweg heb ik veel kerkjes bezocht met zwarte Madonna’s. Gaandeweg gingen die steeds meer voor me betekenen. Ik heb al eens eerder een lange voettocht gemaakt. Destijds, ik was 27, liep ik naar Assisi. Ik liep toen alleen, klopte aan bij mensen voor overnachting. Nu liep ik gedeeltes alleen en gedeeltes samen; met een vriend, een goede collega, een fijne klant. Deze site was toen vooral bedoeld om de mensen die mee gingen lopen te betrekken en op de hoogte te houden van mijn vorderingen. Nu om wat verhalen te delen over mijn Te Araroa trail in Nieuw Zeeland.