River crossing en river walking zijn nieuw voor vrijwel elke TA walker die niet uit Nieuw Zeeland komt. Voor ervaren through hikers die de big trails in de US gedaan hebben zijn resupply boxes wel bekend. Voor mij is het fenomeen nieuw. Nieuw is leuk, maar nieuw brengt soms ook verwarring en twijfel met zich mee. Resupply boxes vul je met voedsel, kleding of medicijnen die je denkt nodig te hebben on the trail. Je stuurt je pakket naar een hostel en betaalt een klein bedrag voor de moeite van het bewaren van je pakketje. Mijn trail family members waren om verschillende redenen wat zenuwachtig geworden voor de boxes die in Arthurs Pass opgepikt zouden worden. De sectie van Lake Coleridge tot Boyle zou minimaal 8 dagen zijn. Mogelijk meer als we vast zouden komen te zitten. Vast komen te zitten is een reëel risico waar je rekening mee te houden hebt. De weersverwachting kan gunstig zijn maar de oceaan is altijd nabij in Nieuw Zeeland. De weersverwachting is eigenlijk alleen betrouwbaar voor even dag of twee. Als de resupply boxes er niet zouden zijn, waar het op leek, zouden we veel meer eten mee moeten nemen.  Of we zouden vanuit Arthurs Pass naar Christchurch of Nelson moeten liften, wat een dag extra zou kosten, wat weer ongunstig zou kunnen zijn voor de river crossings.

Via de TA tamtam hadden we gehoord over een probleem met de resupply boxes in Arthurs Pass. De locale agent van NZ-post, tevens eigenaar van het cafe restaurant, en de eigenaresse van Mountain House hostel, hadden een hoog oplopend conflict met nare gevolgen voor TA walkers die hun resupply boxes niet, of niet bijtijds ontvingen.

Het conflict, uitgebreid beschreven in alle NZ media, was uiteindelijk met tussenkomst van de politie opgelost. Dat was althans het bericht van de TA-trust via hun kanalen. Maar volgens de track en trace  codes van NZ-post waren onze parcels in Christchurch blijven hangen. Tom had ellenlange telefoongesprekken met NZ-post. Als zijn box er niet was zou hij naar Christchurch moeten vanwege medische resupplies. Alleen Katja’s box zou in Arthurs Pass zijn. Zij had meteen bij het begin van de trail haar resupply boxes verstuurd. Dat bracht voor- en nadelen. Haar box met nieuwe schoenen (die hard nodig waren) was aangekomen op bestemming maar zij was er inmiddels achter gekomen dat een deel van de maaltijden die zij gestuurd had minder geschikt waren voor de trail dan gedacht. Ik had er voor gekozen eerst wat maaltijden uit te proberen en al lopende te ontdekken wat voor eten het fijnst is voor de langere secties van de trail. Uiteindelijk bleek het gelukkig mee te vallen en bleken alle resupply boxes aangekomen. Sommige van ons hadden uit voorzorg al extra eten meegenomen, dus een deel van de voorraden belandde in de free box. TA walkers on low budget zullen blij zijn geweest de royale voorraden breakfast en dinner te vinden. Snacks belandden niet in de free box.  We hadden tijdens eerdere secties ervaren hoe fijn het is om repen, noten, gedroogde vruchten, chips, snoepgoed en chocolade te eten naast de de reguliere maaltijden. De meesten van ons hadden al ervaren hoe het is om aan het einde van een sectie zonder snacks het ‘ik heb trek’ gevoel (de zogenaamde hikers hunger) te moeten trotseren. Met goed gevulde rugzakken vervolgden we onze tocht voor (naar zeggen van andere TA walkers) een van de meest lastige secties van de TA-trail.

Boxes voor the NOBO crew

Katja and Charly; after two months the resupply box is a surprise box

Reorganising the food before stuffing it into the packs

Katja, Charly and David with loaded packs on the Mingha trail towards Goats Pass